Amsterdam, Amstel Hotel, maandag 1 oktober 2007
Ashraf Barhom houdt net als collega Jamie Foxx vol dat ‘The Kingdom’ geen politieke film is. Volgens hem is het bovenal een dramatisch effectieve film, die dan wel een politieke context heeft, maar zich daarin van een objectieve benadering bedient. Echter, kan een film dan alleen politiek zijn wanneer er duidelijk één kant wordt gekozen? Is de inhoud dan niet retorisch wanneer er nadrukkelijk níet met de beschuldigende vinger wordt gewezen? Dit is een belangrijk punt van de film volgens Barhom: “Sommige films oordelen te makkelijk over wat goed en slecht is. Maar bij deze film voelde ik dat er een objectiever benadering werd toegepast. Er werd verstandig omgegaan met gevoelige onderwerpen. Ik denk dat de boodschap is dat beide kanten zich in essentie hetzelfde gedragen.”
|
Deze rationele benadering kan natuurlijk wel zeker gezien worden als een politieke stellingname. Als een reactie tegen patriottische en propagandistische films die juist te erg één kant kiezen. ‘The Kingdom’ bevindt zich in dat opzicht op één lijn met een recente film als ‘A Mighty Heart’, waarin Marianne Pearl (Angelina Jolie) zich nadrukkelijk niet laat verleiden tot het doen van ongenuanceerde, generaliserende uitspraken over de nationaliteit waartoe de moordenaars van haar man behoorden. Toch stelt Barhom dat het hem vooral om de kwaliteiten van‘The Kingdom’ als film ging. “Ik had mijn ontmoeting met Peter Berg op artistieke basis. Ik verbond me niet aan ‘The Kingdom’ vanwege politieke ideeën, maar omdat ik het gewoonweg een erg goede film vond. Er is een echt conflict, en dat is het eerste waar ik op let in Kunst.” Daarnaast bleek Barhom zich wel degelijk tot de inhoud aangetrokken te voelen: “De issues zijn belangrijk om over te praten en de houding van de film is anders dan die van de meeste Amerikaanse films”. En ook al zegt Barhom dat het hem vooral om de filmische kwaliteit te doen is, en dat zijn rollen geen specifieke lading hoeven te hebben, het is opvallend dat hij ook in ‘Paradise Now’ al figureerde in een film die over |
| een maatschappelijk en politiek gevoelig onderwerp handelt en weigert om te (ver)oordelen. Barhom is ervan overtuigd dat dit de enige juiste benadering is: “Het is de enige manier waarop je iets kunt opbouwen. Als je oordeelt, verkies je om te vechten. Je neemt dan een positie in ten opzichte van de ander en maakt hem tot je vijand.”
Barhom vindt het belangrijk om als acteur deze realisatie bij de kijker te bewerkstelligen: “Als je er als artiest op toeziet dat je anderen niet veroordeelt, bouw je iets op voor de toeschouwer door het openhouden van de mogelijkheid voor dialoog en wederzijds begrip. En misschien kun je ‘The Kingdom’ wel zien als een politieke film. Ik ben niet zo goed in het definiëren van die dingen. Ik vind het in ieder geval mooi wanneer ik, als acteur, de kijkers een kans kan geven om te veranderen; om na te denken over hun leven.” Een dergelijke introspectie is volgens Barhom wat de mensen tegenwoordig nodig hebben. “We proberen meestal de ander te veranderen en vergeten daarbij naar onszelf te kijken,” aldus Barhom.
Op de vraag hij zelf als Arabische acteur in Israël veel met mensen te maken heeft gehad die te snel over hem oordeelden, antwoordt hij in passende universele bewoordingen: “Je ziet het overal en bij iedereen. In het Arabisch hebben we een gezegde die luidt: ‘Zodra je het leven betreedt, zit je vast.’ Je kunt niet teruggaan in het leven, alleen maar vooruit. En wanneer je dit doet, ga je omhoog en omlaag, en moet je om zien te gaan met allerlei problemen en obstakels om je heen.”
Milde obstakels moest Barhom trotseren toen hij aankwam op een Hollywood set en moest zien te aarden in deze grote, Amerikaanse filmproductie. Maar, geheel naar eigen filosofie wist hij door interesse voor het onbekende zijn onzekerheden te overwinnen en nieuwe vriendschappen aan te gaan. Barhom: “In het begin voel je je vreemd. Je verlaat je huis en vertrekt naar een nieuwe plek. Een nieuwe ervaring, een nieuwe reis. Je bent klaarwakker en bestudeert alles. Voortdurend ben je bezig om een manier te vinden om een band te ontwikkelen met de anderen. Het was erg opwindend. En het is nu makkelijker voor mij om de dialoog te vinden. Ik ben er echt door gegroeid. Als acteur en als mens.”
Tekst: Bart Rietvink
Foto: Lodi Meijer |
