De in Mali wonende Salah Salahina Sounfountera is toeristengids in zijn thuisland. Zijn ambitie is om een bedrijf op te bouwen. Door zijn afwijkende opvattingen botst hij met de heersende normen en waarden in zijn land. Hij is fel gekant tegen vaste tradities waarin mensen afhankelijk zouden kunnen zijn van anderen, zonder dat zij in hun eigen levensonderhoud voorzien. Salah wordt door zijn vrouw, zijn vrienden en zijn familie gezien als een toubab, een man met het gedrag en het karakter van een blanke. Om niet buiten de groep te vallen, moet Salah zich conformeren aan de heersende opvattingen, maar dat doet hij niet van harte.

Op de linkeroever van de Schelde staat een flatgebouw dat boven z'n omgeving uittorent. Antwerpenaren hebben deze flat de bijnaam ‘Chicagoblok' gegeven en zien het als een plek om te mijden. In dit gebouw wonen armlastige Belgen en immigranten samen, meer dan 35 nationaliteiten bevolken de 26 verdiepingen. In deze betonnen bijenkorf staat een camera in de lift, waar bewoners voor de lens passeren. Met sommige bewoners gaat de camera mee en vertelt hun verhaal: grote en kleine verhalen die de omgeving ontstijgen.

Deze film volgt een aantal jonge immigranten uit onder andere Marokko en Roemenië in hun zoektocht naar werk en een beter leven in Europa. Het leven in Europa is echter niet zo rooskleurig als ze zich van tevoren voorstelden. Hun slechte financiële positie noodzaakt hen op straat en in auto's slapen. Bovendien krijgen ze met politie en discriminatie te maken. De mannen zijn soms genoodzaakt zich te prostitueren om te kunnen overleven. Voor hen valt dit moeilijk te rijmen met hun opvoeding en religie. Door de persoonlijke, intieme benadering van filmmaker Bruno Ulmer, wordt het gevoel van heimwee en vernedering bijna voelbaar.

"Men is wat men eet", luidt een gezegde en in de Londense wijk Barking eet niet iedereen hetzelfde. Niet meer, in elk geval. De grootschalige toestroom van immigranten, die er andere voedingsgewoonten op nahouden, worden door sommige oudere bewoners met argusogen gadegeslagen. In een observerende stijl toont Marc Isaacs de worsteling van een aantal oer-Britse bewoners met de immigratiegolf. Hij treedt de geportretteerden zonder vooroordelen tegemoet, ook als ze de gradatie van 'blackness' bespreken of mismoedig vaststellen dat de culturele kloof onmogelijk kan worden overbrugd.

Licu woont in Rome en werkt in de modebranche, Fancy woont in Bangladesh: ze kennen elkaar niet. Als er een brief arriveert met daarin een foto van Fancy die zijn ouders voor hem hebben uitgezocht als bruid, lijkt het erop dat hij Bangladesh en Italië in één en dezelfde toekomst zal kunnen verenigen. Dit blijkt echter minder gemakkelijk dan verwacht. De huwelijksonderhandelingen verlopen niet vlekkeloos, overstromingen teisteren zijn geboortegrond en zijn Italiaanse werkgever heeft weinig begrip voor zijn langdurige afwezigheid. Als hij met zijn bruid naar Rome komt, wacht hem echter pas de echte uitdaging.