Utrecht, Theater Kikker 2, zaterdag 8 november 2008

Aardman Animations is bij het grote publiek bekend van kaskrakers als ‘Chicken Run’ en de films met Wallace en Gromit in de hoofdrol. Een van de oprichters van Aardman, Peter Lord, is in Utrecht als Guest of Honour bij het HAFF (Holland Animation Film Festival). De enthousiaste Engelsman heeft een Aardman retrospectief samengesteld, welke hij zelf inleidde. Voor Lodi Meijer van Movie 2 Movie maakte hij tijdens zijn bezoekje aan het HAFF tijd vrij om een paar vragen te beantwoorden.

Bescheiden vertelt Peter dat hij het aan de ene kant geweldig vindt om Guest of Honour te zijn, maar aan de andere kant erg vreemd. “Ik voel me niet zo. Wat wij doen geeft al voldoening genoeg van zichzelf. Ik word goed betaald, ik vind mijn werk leuk, ik ben de baas en iedereen is aardig voor me. Dat is genoeg, ik verwacht eigenlijk nooit iets anders. We maken films omdat we het leuk vinden. Ik denk nooit na over beroemd zijn, maar het is een leuke bonus, dat wel. Als ik tijd heb voor een festival, kom ik altijd, ik vind het geweldig om er vrienden te ontmoeten en om films te kijken.”

Peter Lords werk voor Aardman is zeer gevarieerd, zo is hij niet alleen actief als animator, maar ook als regisseur, schrijver en vooral de lijst van films waar hij als producer optreedt is lang. Voor zijn korte films ‘Adam’ (1991) en ‘Wat’s Pig’ (1996) werd Peter zelfs voor een Oscar genomineerd. Een carrière om trots op te zijn. “Het meeste trots ben ik wel op ‘Adam’, al doe ik mijn andere projecten dan wel tekort. Het is een grappig kort filmpje van zeven minuten. Ondanks dat ik als ik terugkijk wel het idee heb dat ik het beter had kunnen doen, draag ik het filmpje een warm hart toe omdat ik echt alles zelf heb gedaan. Bij een ‘normale’ film zoals ‘Wallace & Gromit’, waarbij je met veel verschillende locaties en camerastandpunten te maken hebt, heb je als animator veel hulp nodig van je lichttechnicus, de modelmakers, de setbouwers, de cameramannen, de motion control operators. Met ‘Adam’ was het allemaal zo simpel, toen het eenmaal opgezet was, kon ik ’s ochtends in mijn eentje beginnen, ik hoefde maar de radio en de lamp aan te doen en ik kon de hele dag doorwerken. Dat was een fijn gevoel.” Peter geeft aan dat als er een ding is dat hij jammer vindt aan zijn huidige taak binnen Aardman, is dat het zo moeilijk is om je op een ding te concentreren.

“Als je aan het regisseren bent, word je elke dertig seconden wel een vraag gesteld. Je wordt helemaal uit elkaar getrokken. Als je aan het animeren bent, trek je de deur achter je dicht en ben je alleen maar daarmee bezig. Dat lijkt nu hemels, zo zeldzaam. Ik zou dat graag weer doen. Heel soms krijg ik de kans om ongestoord twee of drie uur achter elkaar storyboards te tekenen. Dat is zo fijn, dat lijkt bijna vakantie.”

Peter haalt zijn inspiratie voor verhalen uit heel veel dingen. “Ik was op vakantie in Schotland, toen ik sommige momenten uit het verhaal van ‘Adam’ voor me zag. Ik verwerkte deze dingen meteen in tekeningen en plakte deze momenten later aan elkaar. Toen we het verhaal voor ‘Chicken Run’ gingen pitchen zeiden we ‘het is ‘The Great Escape’ maar dan met kippen. Terwijl het dat uiteindelijk niet eens geworden is. We wisten wel dat er een ontsnappingsverhaal zou worden, zo’n Tweede Wereldoorlog verhaal, maar zoiets als ‘The Great Escape’ is het niet eens. Daar brengen ze ongeveer negentig minuten door om te proberen te ontsnappen en een uur om gevangen en gedood te worden. Toen wij begonnen dachten we dat de hele film zou bestaan uit een aantal gedurfde ontsnappingen, maar uiteindelijk werd het een liefdesverhaal.” Hij vervolgt lachend: “Weet je, het schrijven van een verhaal is zo moeilijk, een idee krijg je zo,” (knipt met zijn vingers), “maar om het dan te verwerken in een film, dat is hard werken. Dat duurt vijf jaar.”

Afgezien van ‘Chicken Run’ valt het op dat Peter Lord veel mensenanimaties maakt. Het dierenanimeren lijkt hij meer aan zijn collega’s over te laten. “Goh, dat is interessant, zo heb ik dat nog niet bekeken. Ik heb eigenlijk nooit nagedacht over het feit dat animatie over grappig pratende dieren kan gaan. Ik denk niet zo abstract. Ik denk aan mensen in grappige situaties, die ik confronteer met een groot probleem. Ik wil graag zien hoe het personage alle mogelijke opties uitprobeert. Menselijke observaties, daar hou ik van.”

Iedereen herinnert zich vast Peter Gabriels videoclip van ‘Sledgehammer’ en, misschien iets minder bekend, Nina Simone’s ‘My Baby Just Cares For Me’. Weinig mensen zullen zich realiseren dat Peter Lord verantwoordelijk was voor de animatie. Gebruikt hij een andere benadering voor het maken van videoclips?   “Het is zo leuk om videoclips te maken, we doen het niet vaak genoeg. Het werkt erg bevrijdend. De muziek heeft zo’n onweerstaanbare logica in zich, je hoeft alleen maar te proberen dit niet in de weg te staan. Je moet met de stroom mee. Het is echt geweldig. Ik zou graag een film met liedjes en dans willen maken, dat hebben we nog nooit gedaan.” Het was niet moeilijk om bij de videoclip van ‘Sledgehammer’ live action te combineren met animatie. “Steve Johnson regisseerde, en kwam met het idee. Wat je ziet op het scherm is precies wat je ziet als je door de zoeker kijkt.” Peter vertelt dat het met de tegenwoordige technieken een stuk makkelijker zou zijn om zo’n videoclip te maken. “We hadden zes verschillende muren van zeven bij drie meter en die moesten elke keer gewisseld worden. De hele shoot duurde zeven lange dagen en dat is nog buiten de voorbereiding om.”

Over collega Tim Burton (‘The Nightmare Before Christmas’, ‘Corpse Bride’) heeft Peter niets dan lof. “Ik ben een groot fan. Zijn ontwerpen zijn fantastisch. Het is wel een tikkeltje perfecter dan wij zouden doen, meer delicate details. Onze stijl is meer krachtig, ruw, simpel en energiek. Op het gebied van het vertellen van een verhaal hebben we veel van hem geleerd.”

Ondanks dat Aardman een CGI afdeling heeft, die een groot aantal commercials en televisieprogramma’s produceert, zoals bijvoorbeeld BBC Three Blobs en BBC 2 Bookworms, ziet Peter ziet de toekomst van stop-motion animatie positief in. “Veel mensen zeggen dat het gaat verdwijnen, maar ik merk dat het met golfbewegingen van drie of vier jaar gaat. Er is een periode dat mensen het niet interessant vinden en een periode dat mensen het weer ontdekken.” Het bewijs hiervoor wordt geleverd door de reclamespotjes die Aardman maakt. “We maken er een stuk of 25 per jaar,” aldus Peter. “Soms gaat er een paar jaar voorbij dat we er maar drie maken met stop-motion en de rest is CG. Momenteel is stop-frame weer populair, mensen worden moe van CG en willen terug naar iets dat meer leeft.”

Tekst en foto's: Lodi Meijer