Zondag 23 november 2008
Voor zijn film ‘Oorlogswinter’ is Martin Koolhoven er in geslaagd de wereldberoemde filmcomponist Pino Donaggio te strikken. Het resultaat is verbluffend: de muziek die Pino componeerde voor ‘Oorlogswinter’ is subliem. Donaggio werkte in zijn lange carrière al samen met grote regisseurs als Brian De Palma, Nicolas Roeg, George A. Romero, Dario Argento, Quentin Tarantino en Joe Dante. Voor Movie 2 Movie had hij tijd om een paar vragen te beantwoorden. “De score voor ‘Oorlogswinter’ is misschien wel het beste dat ik in mijn leven geschreven heb.”
Ondanks dat Pino nog nooit eerder met een Nederlandse regisseur had samengewerkt, was hij meteen geïnteresseerd in een samenwerking. “Het onderwerp van de film intrigeerde mij en datgene wat ik over Martin Koolhoven vond op internet, sprak mij zeer aan. Nadat ik hem ontmoet heb ging ik er van uit dat we iets goeds zouden kunnen maken, en ik geloof dat dat gelukt is.”
| Pino vertelt graag over zijn imposante carrière. Hij komt uit een familie van Venetiaanse muzikanten, zo was zijn grootvader een getalenteerde accordeonist en zijn vader leidde gedurende een lange periode zijn eigen band, een van zijn ooms speelde de eerste fluit in het symfonie orkest van het beroemde Teatro La Fenice en zijn broer is afgestudeerd in piano en compositie op de Benedetto Marcello conservatorium in Venetië. “Toen ik tien was begon ik aan mijn vioolstudie op datzelfde conservatorium, waarna ik naar Milaan verhuisde om mijn studie af te maken aan het Giuseppe Verdi instituut,” aldus Pino. “Daar begon ik op te treden met de Solisti di Milano, onder leiding van dirigent Claudio Abbado. Deze ervaring is van groot belang geweest voor mijn verdere muzikale ontwikkeling. Ik keerde terug naar Venetie om compositie te studeren onder toezicht van Claudio Ammendola. Een keerpunt was mijn ontdekking van rock’n roll muziek in 1959. Ik begon meteen te schrijven en zong mijn eigen rock/pop songs. Dit resulteerde in een erg succesvolle carrière als singer/songwriter, zowel binnen Italië als daarbuiten.” Een van de bekendste hits van Pino uit die tijd is “Io Che Non Vivo”, die als “You Don’t Have to Say You Love Me” door Dusty Springfield en later Elvis Presley meer dan 80 miljoen keer verkocht werd. Ook nu nog is het nummer populair en worden er jaarlijks tientallen nieuwe versies van opgenomen. |
 |
Pino vervolgt: “In 1973 ontmoette ik Ugo Mariotto, wat een ander keerpunt in mijn leven betekende. Hij was een van de producers van ‘Don’t Look Now’, een film geregisseerd door Nicholas Roeg en gebaseerd op een boek van Daphne Du Maurier. Hij wilde dat ik de score zou schrijven, waarmee ik uiteraard instemde. Ik stapte een voor mij geheel nieuwe wereld binnen. Het zorgde ervoor dat de grenzen in Amerika voor mij open gingen en ik Brian De Palma ontmoette, met wie ik samen heb gewerkt aan ‘Carrie’, ‘Home Movies’, ‘Dressed to Kill’, ‘Blow Out’, ‘Body Double’ en ‘Raising Cain’.”
Omdat Pino oorspronkelijk zijn sporen verdiende in de muziekindustrie dacht hij dat zijn melodieën het beste zouden passen bij tedere liefdesverhalen. “Maar uiteindelijk maakte ik uitsluitend muziek voor psychologische thrillers,” vertelt Pino. “Het duurde jaren voor ik aan iets anders kon werken. Toen besloot ik voor zoveel mogelijk verschillende filmgenres te schrijven om koste wat kost te voorkomen dat ik een label opgeplakt zou krijgen als ’horrorcomponist’ of ‘maffia componist’.” Pino heeft zelf niet veel vrije tijd, dus is hij niet zo vaak in de gelegenheid films te kijken. Wanneer hij dat doet gaat zijn voorkeur meer uit naar films met een politiek thema of een alledaags verhaal. Componisten die hij bewondert zijn John Williams, Jerry Goldsmith en Ennio Morricone. “Zij zijn altijd perfect in tune met de film. Daarnaast ligt hun werk dichtbij mij klassieke wortels.”
Vind Pino dat een slecht gefilmde scène gered kan worden door goede muziek? “Als het slecht gefilmd is,
is het natuurlijk erg moeilijk om radicaal de waarneming ervan te wijzigen, maar je kunt het proberen. Ik weet nog dat Roeg niet tevreden was over een bepaalde sequentie in ‘Don’t Look Now’: het tempo was te traag. We plaatsten er een meer ritmischer muziek achter en het werkte: soms werkt het, soms niet.“
Volgens Pino zijn er drie belangrijke dingen aan een project als deze: hoe je het verhaal benadert, de relatie met de regisseur en de mate van inspiratie die je van de beelden krijgt. “Ik had geen specifieke binding met de gebeurtenissen in de film, maar omdat de Tweede Wereldoorlog in heel Europa een tragische tijd was en ik voor de Amerikaanse serie “The Rescuers” enige tijd geleden al de score heb geschreven, wist ik wel wat ik wilde uitdrukken. Daarom wilde ik niet dat de traditionele benadering van oorlogsfilms hun invloed had op de muziek voor ‘Oorlogswinter’.” Gelukkig was Martin was het met Pino eens en werd er een andere richting gekozen om de innerlijke strijd van de hoofdpersoon te volgen, in plaats van de gebruikelijke bombastische interpretatie vol actie. Pino vertelt: “Het beste compliment kreeg ik van Martins vriendin, die me vertelde dat ze gewend was de film te zien met de tijdelijke muziek. Toen ze in plaats daarvan de film met mijn muziek bekeek, was ze emotioneel veel meer geraakt. Dat is precies wat we beoogd hebben. Ik ben blij dat ik er vanaf het begin bij ben geweest, het is voor mijn gevoel essentieel om in een vroeg stadium van het filmen betrokken te worden bij een film.”
Aan met pensioen gaan denkt de sympathieke Italiaan voorlopig nog niet; we kunnen nog veel moois van hem verwachten. “Momenteel werk ik aan een Italiaanse film getiteld ‘The Man Who Rode in the Dark’, met Terence Hill. Ik wacht nog op het groene licht van ‘The Toyer’ van Brian (De Palma), het zit al twee jaar in het vat en we hopen dat het snel van start gaat. Uiteraard zou ik graag weer samenwerken met Martin Koolhoven en Els Vandevorst. We hebben een perfecte verstandhouding en ik geloof dat dat mij geholpen heeft één van de beste scores uit mijn carrière te schrijven."
Tekst: Lodi Meijer
Foto: Pino Donaggio |
