Tijdens een unieke online chatsessie was Movie 2 Movie in de gelegenheid om Mark Walton, de stem van hamster Rhino in de animatiefilm 'Bolt', de hemd van het lijf te vragen over een nieuw op de 'Bolt'-dvd en blu-ray disc te verschijnen short. In dit korte filmpje, met als titel 'Super Rhino', staat het coole knaagdier Rhino centraal en de vraag is natuurlijk of Walton al deze aandacht wel aankan. En wat vindt Walton, die normaal gesproken bij Disney actief is als visual development artist en story artist, er eigenlijk van om zijn stem te verlenen aan zo'n mal wezentje? Was het wel voor herhaling vatbaar? "Het is echt heel leuk om te doen!" laat Walton weten. "Rhino was een overdreven, maf figuurtje dat zowel, grappig, dramatisch, boos, serieus en aandoenlijk was en het was geweldig om mijn stem te kunnen verbinden aan zo'n goed geanimeerd, schattig pluizebolletje! Ik vind het geweldig om gewoon in willekeurige kleding aan te kunnen komen, en voor de microfoon net te doen alsof ik dat figuurtje ben, en daarvoor betaald te krijgen."

Natuurlijk is stemacteren een hele aparte discipline. Vaak sta je alleen in een hokje of studio je tekst in te spreken, zonder tegenspelers in de buurt. Misschien is dat soms nog wel moeilijker dan acteren in een live action film. Walton: "Een geluk voor mij was, dat ik voor Rhino geen apart stemmetje of accent moest doen, of een personage dat heel anders was dan ik. En ik weet dat sommige acteurs echt andere acteurs om zich heen missen tijdens hun werk, maar ik vind het zelf heerlijk dat ik me geen zorgen hoef te maken over kostuums, het staan op de juiste plek, of het uit je hoofd leren van tekst: je kunt meteen met het leuke gedeelte beginnen zonder veel bijkomstigheden. Ik moest wel veel takes doen - voor een paar zinnetjes in de grote, inspirerende speeches had ik meer dan zestig takes nodig, omdat ze het echt precies goed wilden hebben. Maar dat is ook het mooie: ze blijven proberen totdat het zo goed is als het maar kan zijn. Het is soms vermoeiend, maar iedereen is gelukkig tevreden met het resultaat."

Als visual development artist houdt Walton zich bezig met de look en de persoonlijkheden van de verschillende personages in een film, en de omgevingen waarin het verhaal plaatsvindt. Het is alleen niet altijd een garantie dat zijn ideeën ook echt in de film te zien zullen zijn. "Het hangt af van de film en de regisseur, en hoe vroeg ik erbij betrokken ben. Als ik er erg vroeg bij ben - wanneer er nog niet veel beslissingen zijn gemaakt - is de kans groot dat mijn ideeën in de uiteindelijke ontwerpen van de personages terechtkomen. Maar zelfs wanneer de regisseur mijn ontwerpen goed vindt, zou het kunnen dat het verhaal zodanig veranderd wordt dat de personages ook moeten veranderen of zelfs geschrapt worden. Zo werkt het nu eenmaal." Het moet best frustrerend zijn voor een creatieveling als Mark Walton, dat er niet altijd wat met zijn suggesties wordt gedaan, maar hij kan in ieder geval steeds blijven bedenken en creëren. Hij wilde altijd al een soort kunstenaar worden, bijvoorbeeld als striptekenaar of special effects-specialist bij speelfilms. Hij wilde zelfs ooit zijn eigen Muppets ontwerpen. "Dat klopt!" reageert Walton enthousiast. "Ik had heel graag een Muppetversie willen maken van een buitenaards wezen dat ik had bedacht als kind. Hij had één oog en grote voeten, een beetje als de schoenen van Mickey Mouse, en armen en benen als rubberen (tuin)slangen. Mijn broer heeft zelfs Muppets ontworpen en speelt ermee in een kindertheater in Colorado en voor 'Die Hard: The Puppet Musical' in New York. Het zou leuk zijn om eens samen met hem iets met poppen te doen!"

Gezien Waltons ervaring in videogame-animatie, is het misschien interessant om zijn opvattingen te horen over de samensmelting van het filmmedium en het videogame-medium. Is hij ook van mening dat games en films steeds meer op elkaar beginnen te lijken, en, zo ja, vindt hij dit een goede ontwikkeling? Walton: "Ik vind het heel cool dat videogames steeds geavanceerder en geloofwaardiger worden, en dat mensen die aan films hebben gewerkt, gevraagd wordt om te ontwerpen en art direction te doen voor videogames, waardoor ze er steeds mooier uit komen te zien. Toen ik 'Jurassic Park' voor het eerst zag, voorspelde ik dat games een virtuele wereld zouden kunnen creëren die net zo echt zou zijn als in films, en hoewel we er nog niet helemaal zijn, komt dit vooruitzicht wel steeds dichterbij. Ironisch genoeg speel ik liever spelletjes die simpel zijn en niet realistisch (zoals de spelletjes uit de jaren 80, waarmee ik ben opgegroeid). Ik raak nog wel eens de weg kwijt met spellen die te complex zijn. Maar ik vind het wel leuk om mensen te zien spelen die er goed in zijn. En ik vind het geweldig om spellen als Guitar Hero te spelen, waarin het net is alsof je een geweldige muzikant bent, terwijl dit eigenlijk niet zo is."

Games worden dus steeds mooier, realistischer, en zullen op den duur wellicht de illusie van de filmwereld kunnen benaderen. Maar hoe zit het eigenlijk met animatie? Vooral in het Westen wordt het gros van de animatie beheerst door humoristisch materiaal, met vaak schattige of over-de-top dierenpersonages in de hoofdrol. Buiten Amerika, in Japan bijvoorbeeld, wordt echter elk genre gebruikt voor animatie. Science-fiction, misdaadverhalen, zelfs oorlogsdrama's zijn in animatievorm te vinden. Zou dit ook niet in Amerika kunnen? Walton heeft hier een heldere, evenwichtige kijk op: "Ik denk dat veel mensen in de VS, alsmede in andere landen, het idee hebben dat animatie vooral voor kinderen is, en kinderen willen nu eenmaal vermaakt worden. Animatiefilms hier bevatten vaak wilde, fantastische situaties die moeilijk te doen zouden zijn in live action films, zoals met pratende dieren of monsters, en zich erg goed lenen voor een komische benadering. Het is lastig, want Amerikaanse studio's hebben wel geprobeerd om animatiefilms te maken die serieuzer of dramatischer zijn, maar het publiek lijkt toch vooral geïnteresseerd te zijn in komedie, dus dan is het moeilijk om het nemen van zo'n risico te verantwoorden. Maar als meer mensen dit toch zouden doen, zou het Amerikaanse publiek hier misschien gewend aan kunnen raken. Op dezelfde manier zou ik willen dat enkele van mijn favoriete Anime-regisseurs, die geweldige verhalen vertellen, eens gaan experimenteren met verschillende ontwerpstijlen of complexere animatie en lip-synchronisaties, want het Japanse publiek worden ook grotendeels blootgesteld aan steeds dezelfde, oude stijl. Misschien dat als kijkers van over de hele wereld de animatie uit andere landen zouden bekijken, filmmakers over de gehele linie beter en experimenteler zouden worden."

Een mooie gedachte: we kunnen allemaal wat van elkaar leren. Walton heeft ook enkele aanbevelingen voor kijkers die op zoek zijn naar wat serieuzere, meer substantiële animatie. "Frédéric Backs prachtige films zijn aanraders, net als het donkere 'Waltz with Bashir', als je ervoor in de stemming bent", laat Walton weten. Hij noemt zelfs nog een Amerikaanse productie: "Heb je 'The Iron Giant' gezien? Die film had enkele zware, serieuze thema's (naast veel goede komedie) die goed behandeld werden." Daarnaast zou Walton over enkele jaren zelf een duit in het zakje kunnen doen, aangezien hij mee zal werken aan een animatiebewerking van een verhaal van Philip K. Dick, genaamd 'King of the Elves', die gepland staat voor 2012. Walton: "Het ziet er veelbelovend uit. Ik vind het korte verhaal waarop het gebaseerd is erg goed, en de filmmakers willen volgens mij een mate van realisme en complexiteit aanbrengen die we nog niet eerder hebben gezien. Volgens mij zal het erg dramatisch en filosofisch worden." Goed nieuws, dus, voor mensen die de animatiekunst ook op inhoudelijk vlak steeds verder willen zien groeien en toe zijn aan wat dramatischer materiaal. In de tussentijd is het echter zeker geen straf om op te moeten trekken met heroïsche honden en manische hamsters. Bolt en Super Rhino zullen door hun optredens op dvd en blu-ray disc nog garant staan voor vele uren kijkplezier!

Tekst: Bart Rietvink

Foto: Walt Disney