Amsterdam, Pathé Tuschinski, donderdag 10 september 2009

Niets staat nog vast als je jong bent en alles is mogelijk. Je moet je ook niet te snel in hokjes laten stoppen en gewoon afwachten wat er op je pad komt. Dat is zo'n beetje de mening die door de antwoorden heen klinkt van jonge (nu nog) acteur Martijn Lakemeier, die na zijn rol in de superhit 'Oorlogswinter' in korte tijd zijn tweede hoofdrol in een Nederlandse film te pakken heeft met zijn vertolking van Mees in de Carry Slee-verfilming 'Lover of Loser'. In een interview met Movie 2 Movie vertelt hij over zijn verschillende acteerervaringen.

Nuchter
Verfrissend nuchter blijft Lakemeier wanneer hem naar zijn acteerambities wordt gevraagd. Na het uitkomen van 'Oorlogswinter' verscheen hij regelmatig op televisie met hyperenthousiaste journalisten om hem heen die wilden weten of Martijn, met al zijn talent, nu filmster wilde worden. Maar het bleek dat hij nog niet eens of hij wel door wilde gaan met acteren. Nu hij alweer in een grote Nederlandse film te zien is, lijkt dit een stuk waarschijnlijker. Of toch niet? Ziet hij nu niet wat meer een toekomst in film voor zichzelf? "Nee, niet zozeer," zegt Martijn. "Maar ik vind het wel superleuk om te doen." Dat is tenminste al iets, en zeker een goed begin.

Maar wat wil je ook? Martijn zat op een jeugdtheaterschool, waar hij net vijf theaterlessen had gehad toen hij al werd gevraagd om auditie te doen voor 'Oorlogswinter'. Van de een op de andere dag staat hij volop in de belangstelling en wil iedereen alles van hem weten. Laat hem toch lekker alles in zijn eigen tempo doen, zijn school afmaken, en rustig uitzoeken wat hij wil! Op filmgebied is dat nu even de hoofdrol spelen in de film 'Lover of Loser', een romantische komedie tegen de achtergrond van een grimmig onderwerp: de verraderlijke wereld van loverboys. 
 

'Oorlogswinter' en 'Lover of Loser': een wereld van verschil 'Oorlogswinter' en 'Lover of Loser' zijn twee heel verschillende films, met ook verschillende verwachtingen en doelgroepen, zo legt Martijn uit: "Bij 'Oorlogswinter' was het zo dat de jongeren van nu het boek lezen, hun ouders het ook al hebben gelezen, en de generatie daarvoor het zelfs heeft meegemaakt. Dus iedereen wil de film zien. Het boek 'Oorlogswinter' is superbekend en 'Lover of Loser' niet zo. Veel mensen die ik over de film vertel hebben bijvoorbeeld nog nooit van het boek gehoord."    "Maar de boeken van Carry Slee zijn wel heel sterke verhalen," gaat Martijn verder. "Het komt allemaal veel in real life voor. En er komen onderwerpen in de boeken voor die de jeugd aanspreken." En dit geldt ook voor Martijn zelf, hoewel hij wel meestal wacht op de film om deze onderwerpen tot zich te nemen. Hij houdt namelijk niet zo van lezen. "Maar het verhaal van 'Lover of Loser' op zich spreekt mij zeker aan. Ik zou ook zeker naar de film gaan. Want ik hou enorm van films. Alle films. Actiefilms vind ik te gek, maar liefdesfilms en familiefilms vind ik ook super."

Martijn heeft nu in twee grote, maar heel verschillende Nederlandse films gespeeld. Een mooie gelegenheid om het acteerwerk en de regie - van Martin Koolhoven (in 'Oorlogswinter') en Dave Schram (in 'Lover of Loser') - in de films eens naast elkaar te leggen. "Er is wel verschil, ja," laat Martijn weten. "Martin laat het hele spel aan mij over. Hij heeft echt zoiets van: 'Ik doe de regie, de cameraman is de DOP (Director of Photography, BR), en de acteurs doen het spel.' En Dave vindt het juist leuk om zich met alles te bemoeien. En bij sommige scènes wil hij dat ik op een bepaalde manier acteer en vertelt me dat dan." Wat de acteur prettiger vindt kan hij nog niet zeggen. "Er is voor allebei wat te zeggen. En het blijft acteren en dat is wat ik leuk vind."

Muzikale Martijn

Martijn kon zich aardig inleven in zijn personage, Mees, maar met tenminste één aspect van deze jongen had hij helemaal niets, zo vertelt de jonge acteur: "Mees is 17 jaar en is muzikant, samen met zijn vriend, en dat kun je totaal niet in mij vinden. Ik moest gitaarlessen nemen om alleen nog maar realistisch over te laten komen dat ik gitaar kon spelen. Dus dat ging alleen om gitaargrepen. Maar daar heb ik nog zelfs heel veel moeite mee gehad."

Hij moest niet alleen (net doen alsof hij kon) gitaarspelen, hij moest ook nog zingen. "Ik vond het heel leuk om te doen, maar ik was zó nerveus!" vertelt Martijn. "Ik was bang dat het eigenlijk helemaal niets zou worden. Maar dat had ik natuurlijk ook in het begin met acteren. Ik had het nog nooit gedaan. En dan moet ik dat in één keer gaan doen. En het komt gewoon in de film. Klaar! Het zou eerst zelfs zo zijn dat het op de cd van Acda en de Munnik zou komen, omdat die een liedje ervoor hebben geschreven. En toen had ik zoiets van: 'Ho, wacht even, ik heb nog nooit gezongen!' Maar uiteindelijk moet ik eerlijk zeggen dat ik echt wel tevreden ben met het resultaat." 
 

Leven na 'Lover of Loser'

Op de vraag of hij nu, na deze bijzondere ervaring op de set van 'Lover of Loser', wel zin zou hebben om aan nóg een Carry Slee-verfilming, mee te doen, mocht die er komen, antwoordt hij oprecht: "Ik denk niet dat ik nog een Carry Slee-film doe, maar als ik een andere aanbieding krijg voor een film: wie weet? We zullen zien, maar ik weet het allemaal nog niet. Ik wil eigenlijk zoveel mogelijk verschillende films doen. Het lijkt me ook leuk om een keer een buitenlandse - een Engelse - productie te doen of zo. Ik heb tweetalig onderwijs gedaan, dus het Engels moet geen probleem zijn." Toch nog bijzondere ambities, dus, van dit bijzondere acteertalent!

Tekst en foto: Bart Rietvink