Wat doen kinderen die verliefd zijn maar hun liefde niet durven te uiten? Ze pakken het totaal verkeerd aan en gaan hun geliefde treiteren. Het is al zo vaak aan kleine meisjes verteld: hij trekt juist aan je haar omdat ie je leuk vindt! In ‘Jeux d’Enfants’ groeien Julien (Guillaume Canet) en Sophie (Marion Cotillard) nooit echt uit hun kinderjaren. Ze blijven ‘Cap ou pas Cap’ spelen, maar de uitdagingen gaan steeds verder en de inzet wordt steeds hoger. Dit zijn kinderspelletjes die volledig uit de hand lopen.

Regisseur Yann Samuell is niet bepaald bekend en deze film komt dan ook als een grote verrassing. ‘Jeux d’Enfants’ is namelijk een opvallend leuke en bijzondere film. Dat Yann Samuell zijn carrière begon als tekenaar is goed te zien: de kleuren zijn prachtig en de composities goed overdacht. Met speciale effecten worden zeer fantasievolle sequenties neergezet, als kinderdromen die tot leven komen. Het geheel is een prachtige visuele, sprookjesachtige wereld. De soundtrack is zeer opvallend, deze bestaat namelijk voornamelijk uit het liedje ‘La Vie en Rose’, maar dan in vele verschillende varianten. De voortdurende herhaling van dat romantische liedje vormt een sarcastisch contrast met de kwellingen die Sophie en Julien elkaar opleggen en geeft tegelijkertijd weer wat er achter die kwellingen schuilt. Het zijn uiteindelijk namelijk allemaal onderdrukte romantische gevoelens, die worden omgezet in sadistische spelletjes.

‘Jeux d’Enfants’ is grappig op een wrange manier. Zo daagt Julien Sophie uit om een mondeling tentamen te doen met haar ondergoed over haar kleding aan. Sophie op haar beurt daagt Julien uit om ‘nee’ te zeggen tijdens zijn huwelijksceremonie. De grenzen worden telkens verlegd en als kijker vraag je je steeds af hoe ver ze zullen gaan. Als het doorbreken van het spelletje gelijk staat aan het verraden van de ander en het verbreken van de vriendschap, hoe weet je dan of die vriendschap niet slechts een spelletje is? Zo zegt Sophie: “Tell me that you love me first because I'm afraid that if I tell you first you'll think that I'm playing the game.”

Sophie wordt gespeeld door de mooie Marion Cotillard, die bekend is geworden door rollen in ‘Big Fish’ en ‘Un long dimanche de fiançailles’. Cotillard speelt haar rol zeer overtuigend. Je zou Sophie toe willen schreeuwen dat ze het zichzelf niet zo moeilijk moet maken en gewoon haar liefde moet bekennen aan Julien. Maar al is het soms frustrerend om te zien hoe de twee verstrikt zijn geraakt in hun eigen spelletjes, bovenal is het ontroerend.

Naast ontroerend is ‘Jeux d’Enfants’ romantisch, wrang, tragikomisch en sadistisch. Als je ‘Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain’ kon waarderen, vind je deze film waarschijnlijk ook mooi. Het is bepaald geen doorsnee romantische komedie, maar een film die je tegelijkertijd gelukkig en treurig maakt, als een stoute variatie op 'Amélie'.

‘Cap ou pas cap?’. Nog nooit lijkt een zinnetje zo vaak binnen dezelfde film herhaald te zijn. Maar in ‘Jeux d’Enfants’ is het onschuldige kinderspelletje veelbetekenend en juist dát maakt het interessant. Het loopt als een rode draad door de film en daarmee ook door het leven van Julien en Sophie, twee vrienden van de basisschool die vanaf dat moment niet meer zonder elkaar kunnen. En dat heeft een hoop consequenties.

‘Jeux d’Enfants’ lijkt op het eerste gezicht misschien een zoveelste Franse komedie à la ‘Amélie Poulain’ (2001, Jean-Pierre Jeunet), maar is werkelijk veel meer dan dat. Alleen al uit esthetisch oogpunt is deze film er een die niet gemist mag worden. De droomwereld waarin de jonge Julien zich vaak begeeft wordt moeiteloos aangevuld met animatiebeelden en de montage sluit prachtig aan bij de stijl van de film. Wanneer het tijd wordt om even verder te gaan naar de puberteit, zien we twee jonge kinderen naar bed gaan en na een aantal mooie camerabewegingen waarin het onduidelijk blijft wat er te gebeuren staat, als twee pubers weer opstaan.

Natuurlijk is een extra kritische blik op een dergelijke film nooit onverstandig. Hoe vaak zijn films niet opgeleukt met verrassende montage omdat het plot of het acteerwerk gewoonweg niet sterk genoeg is? In ‘Jeux d’Enfants’ is het echter de samensmelting van al deze onderdelen die de film tot een hoog niveau brengt. De uitdagingen die de twee aan elkaar opleggen en de manier waarop deze worden uitgevoerd zijn absoluut vermakelijk en vaak erg droog. Bovendien weten Guillaume Canet en de beeldschone Marion Cotillard het zo overtuigend neer te zetten, dat niemand meer zal durven zeggen dat het oppervlakkige en doordachte grappen zijn. Voeg daar prachtige variaties van ‘La Vie en Rose’ aan toe en het plaatje is compleet.

Misschien is het jammer, maar uiteraard zal het verhaal een vervelende draai krijgen. Julien en Sophie durven elkaar de liefde niet te verklaren en verliezen elkaar uit het oog. Het lijkt nog goed te komen, wanneer Julien een aanzoek ensceneert in een chique restaurant. Maar zoals zoveel momenten in ‘Jeux d’Enfants’ blijkt dat slechts schone schijn te zijn. Het gaat helemaal niet om Sophie, maar om een dame aan een tafel achter hen. Wanneer Sophie als bruid gekleed in de kerk verschijnt en de hele huwelijksceremonie verpest, wordt het duidelijk dat het eens zo grappige en stoere spelletje met de prachtige snoeptrommel behoorlijke consequenties kan hebben. De uitdagingen worden steeds gemener: Sophie, die getrouwd is met een voetbalster, doet Julien voorkomen als een stalker en wanneer hij op de vlucht voor de politie ernstig verongelukt, doet hij haar geloven dat hij van top teen is verbrand. Het was tot nu toe grappig en onschuldig, maar met deze schokkende situaties gaat ‘Jeux d’Enfants’ toch een beetje ver.

Gelukkig worden de confrontaties tussen Sophie en Julien er wel beter op. Langzaamaan bekruipt ook hen het gevoel dat ze niet meer zonder elkaar kunnen, maar eigenlijk ook niet echt meer met elkaar. En wat doe je dan? Bij elkaar zijn, maar toch ook niet: eeuwig aan elkaar verbonden in vers gestort beton. Al laat ‘Jeux d’Enfants’ ook een mogelijkheid open voor de kijkers die niet tegen een slecht einde kunnen. De schijn dat alles slechts een voorstelling is geweest, een gedachte, en dat Julien en Sophie samen oud worden. Met de liefde weet je het nooit…