De kijker die verwacht met ‘Memento Mori’ een horrorfilm in huis gehaald te hebben, kan nog wel eens een kleine teleurstelling tegemoet zien. Want ‘Memento Mori’ heeft wel degelijk horrorelementen in zich, maar is eerder een (romantisch) drama over de sociale problemen van schoolmeisjes in een streng schoolsysteem. De problemen concentreren zich rond de vraag wie wel wordt geaccepteerd door ‘de groep’ en wie de ‘outcast’ is. Hyo-Shin en Shi-Eun zijn in ieder geval outcasts, zeker wanneer hun wanneer hun onafscheidelijke vriendschap een onlosmakelijke liefde blijkt te zijn. Dat deze liefde ziekelijke en obsessieve trekken krijgt, blijkt uit de conversaties tussen de twee en uit het dagboek dat ze samen bijhouden. Met name de poëtisch ingestelde Hyo-Shin mijmert over zelfmoord en samenzijn tot in de eeuwigheid. Voor Shi-Eun, die wat nuchterder en sportiever is, lijkt de liefde juist minder te worden.

Min-Ah, volwaardig lid van de populaire groep, wordt deelgenoot van de beslommeringen tussen de twee wanneer ze hun dagboek vindt. Haar fascinatie bij het lezen groeit door de beelden die door haar hoofd flitsen. Ze ‘ziet’ wat ze leest. Om zich op haar gemak te kunnen verdiepen in de stof, veinst ze een ziekte. Maar wat schetst haar verbazing als ze in de ziekenboeg naast Hyo-Shin komt te liggen en zo nog meer betrokken wordt bij de problemen tussen haar en Shi-Eun. Als Hyo-Shin zelfmoord pleegt door van het dak te springen, lijkt haar obsessie voor Shi-Eun zich in Min-Ah te hebben genesteld. Min-Ah begint stemmen te horen en lijkt te worden betast door Hyo-Shin. Daarbij wordt bij tijd en wijlen het camerastandpunt en de beeldkleur zodanig gewijzigd, dat de kijker het idee heeft ‘boven’ het gebeuren te zweven. Zou dit de visie van Hyo-Shin zijn die als geest door de school waart?

Hoe meer Min-Ah te weten komt over het leven van Hyo-Shin en haar verhouding met Shi-Eun, hoe meer ze zelf een outcast wordt. Haar twijfel over werkelijkheid en fantasie begint af te nemen wanneer de wraak van Hyo-Shin zich lijkt uit te breiden naar de hele school. De spanning stijgt en alle suggestieve elementen passeren de revue. Maar ze werken wel, want de sfeer van de film wordt akelig. Niettemin verliest de sfeer wel wat van zijn beklemming wanneer het niveau van het individu Min-Ah naar de gehele school wordt uitgebreid.

‘Memento Mori’ lijkt soms ook een wat chaotische film. Het verhaal wordt versnipperd verteld en dit vergt oplettendheid van de kijker. En die kijker wordt al op het verkeerde been gebracht door het genredoorbrekende karakter ervan. Maar het verhaal is kloppend, voor zover dat mogelijk is, natuurlijk. Het camerawerk verdient daarbij een eervolle vermelding, want de kijker heeft zelf het idee deelgenoot te worden van het verhaal. Zo krijgt de film als het ware een driedubbele gelaagdheid en speelt deze mooi in op de voyeuristische trekjes die in ieder mens leven. Maar daarmee blijft de film ook meer sociaal drama dan enge horror – en dat is ergens toch wel jammer.