De grote ontdekking van het filmfestival van Cannes: zo wordt 'J'ai tué ma mère' wel genoemd, nadat de film er drie prijzen in de wacht sleepte. Maar ook op andere internationale festivals kon de jonge acteur en regisseur Xavier Dolan de ene prijs na de andere komen ophalen. Twee van die awards gingen overigens naar twee van zijn acteurs, maar het feit dat de film maar liefst negentien keer werd onderscheiden, zegt genoeg over de kwaliteit van de film.

Qua titel, 'J'ai tué ma mère' betekent "ik heb mijn moeder vermoord" in het Nederlands, doet enigszins denken aan een tv-film die Theo van Gogh ooit maakte en enige oppervlakkige kenmerken deelt met deze rolprent. Xavier Dolan is een slungelig 21-jarig talent met een flinke, hooggekamde kuif, afkomstig uit Canada, die met deze film zijn debuut maakt als regisseur. Hiervoor verfilmde hij zijn eigen literaire korte verhaal "La Matricide" ("Moedermoord"), dat hij schreef op de middelbare school. Nadat hij in 2006 vroegtijdig van school ging, besloot Dolan dat er in dat korte verhaal best wel een mooi script verborgen zou kunnen zijn en toog aan het werk. Hierbij richtte hij zich met name op de irritaties van het alledaagse leven en zijn jeugdherinneringen. De eerste versie kwam in maar drie dagen tot stand, waarna hij zich eerst met andere projecten ging bezighouden, totdat goede vrienden hem aanraadden om het script weer op te pakken. Vanaf dat moment ging het snel: het script kwam af, de financiering kwam rond (vooral betaald uit een erfenis) en Dolan kon aan de grote klus beginnen. Er zaten gaandeweg nog wel flink wat hobbels op de weg en geldgebrek werd gedurende de opnamen een bron van zorg.

Overigens was de filmwereld niet helemaal onbekend voor Dolan: zijn vader Manuel Tadros is acteur en speelde in meer dan twintig films, hetzij vooral in kleinere, ondersteunende rollen. Uit interviews blijkt echter wel dat Dolan alles op eigen houtje heeft gedaan. Het schrijven van het script, het zoeken naar acteurs en hen vervolgens regisseren tijdens hun werk, zelfs met de montage (van Hélène Girard) heeft hij zich intensief bemoeid. Dat de film een liefdeskindje is, moge duidelijk zijn. Dolan heeft over ieder shot, de dialogen, de vormgeving en de muziek uitvoerig nagedacht. Zelf speelt hij ook de hoofdrol als Hubert Minel en wordt hij terzijde gestaan door een aantal ervaren Canadese acteurs, waaronder Anne Dorval als moeder Chantale. Hun haat-liefde relatie vormt de emotionele kern van de film.

De recensies zijn grotendeels net zo positief als de festivaljury's en Dolan wordt gezien als een grote belofte voor de toekomst. Na het afronden van 'J'ai tué ma mère' is Dolan meteen begonnen aan zijn volgende project, dat over een transseksueel moet gaan. Met zoveel onderscheidingen op zo'n jonge leeftijd zullen de schijnwerpers op Dolan gericht blijven en zal er reikhalzend naar zijn nieuwste film worden uitgekeken.