De vader van documentairemaker John Appel hield ervan een gokje te wagen in het leven. In zijn geval was er sprake van méér dan een verslaving, voor hem was het een levenshouding. In 'The Player' (2009), de 85 minuten durende documentaire die John over zijn inmiddels overleden vader maakte, wordt duidelijk in hoeverre het gokken deel uitmaakte van het dagelijks leven van Appel sr. Een fraaie anekdote beschrijft hoe hij zonder aarzelen zijn Mercedes uitleende aan een volslagen onbekende, die beweerde even snel ergens naartoe te moeten en geen vervoer had. De wagen werd nooit meer teruggezien. Appel Sr. had er geen spijt van. Een gokje moet je immers durven nemen in het leven, anders maak je nooit wat mee. Appels nieuwsgierigheid naar hoe het avontuur af zou lopen won het van de vrees zijn auto kwijt te raken. Hij kreeg er een kick van om alles op het spel te zetten.

John Appel is gefascineerd door gokgedrag en gebruikte de herinneringen aan zijn vader als raamwerk voor zijn film 'The Player'. Al sinds hij zich begin jaren tachtig aanmeldde bij de Filmacademie liep Appel rond met het idee om een film over zijn vader te maken. Na vele jaren heeft de documentairemaker daar eindelijk de juiste vorm voor gevonden. Hij heeft geen portret gemaakt van zijn vader, maar biedt zijn kijkers een inkijk in zijn gokkende geest via een aantal alter ego's. "Het gokgedrag van mijn vader ging veel verder dan de paardenrennen en het casino, het betrof ook de huizenveiling en de belastingdienst. Toen ik begon met deze film kende ik de meeste details van zijn gokverslaving wel - ik had alleen geen idee van de omvang," aldus de regisseur. De drie alter-ego's die ieder een element van Appels vader vertegenwoordigen, zijn een joviale bookmaker, een pokerprofessional en een bajesklant. Het zijn allen mannen die niet kunnen leven zonder te spelen en te gokken. Alle drie hebben ze een fascinatie met verliezen. Zo spreekt de pokerspeler van een euforische ervaring toen hij volkomen bankroet van zijn laatste euro's een pizza at. Volgens Appel wil een échte gokker verliezen. "Dat is een sterkere emotie dan winnen."

John Appel verwierf in 1999 grote faam met zijn aangrijpende biografische documentaire 'André Hazes: Zij gelooft in mij'. 'The Player' is een veel persoonlijkere film, zijn meest persoonlijke tot nu toe. Leidraad is een brief die zijn vader kort voor zijn dood aan de toen studerende John schreef, die de drie portretten van de alter-ego's met elkaar verbindt. Appels persoonlijke verhaal wordt ondersteund door familiefoto's en -filmpjes (waaronder schitterende nostalgische amateurbeelden van renbaan Duindigt in de jaren zeventig) en tot de verbeelding sprekende anekdotes die aantonen hoe Appel sr.'s levenshouding uiteindelijk tot zijn ondergang leidde. Leuk kon het ook zijn, zo blijkt uit de anekdotes over de vakanties die het gezin Appel ondernam. De tent opzetten bij wildvreemden in de tuin, als die even niet thuis waren bijvoorbeeld. Of wildparkeren, en dan maar zien of er een bon onder de ruitenwisser zou zitten. De zoektocht naar de risico's in het leven, klein of groot, hield hem in zijn greep. Een echte gokker gaat door waar anderen niet verder durven te gaan.

Met zijn documentaire hoopt John Appel duidelijk te maken wat gokkers zoals zijn vader beweegt en waarom ze hun verslaving zo moeilijk een halt toe kunnen roepen. Geïnspireerd door het avontuurlijke maar ook tragische leven van zijn vader, gaat hij in zijn film op zoek naar de ware aard van de speler. Want zijn vader was geen gewone gokker, maar een echte speler. 'The Player' is een film over gokken in de ruimste zin van het woord: van onschuldige spelletjes en grapjes tot fatale risico's en onverbeterlijke gokverslaving. Op het Internationale Documentaire Festival Amsterdam (IDFA) won de film de prijs voor de beste Nederlandse documentaire. Appel sleepte daarmee de Dioraphte IFDA Award in de wacht, plus een geldbedrag van € 5.000,-. Bovendien was 'The Player' een van de drie genomineerden in de categorie beste lange documentaire, waarvoor ook internationale documentaires in aanmerking kwamen. De jury bestempelde de film als 'een fraai, krachtig en menselijk verhaal'.