Het verlangen in ons kikkerlandje naar de zomer neemt deze dagen ongetwijfeld grootse vormen aan. Maar wat te denken van de Finnen, die ingesneeuwde Finnen met hun korte dagen; de lange winter van het Hoge Noorden is voor hen simpelweg een kwestie van overleven in het donker.

Dansen willen de Finnen daarom - liefst altijd. 'De tango is het vehikel van de hoop', is te lezen in de synopsis van 'Gevangenen van de grond', de slotfilm op de meest recente editie van het Nederlands Filmfestival. Deze documentaire van Stella van Voorst van Beest (1963) suggereert dat alle Finnen weten hoe je de tango moet dansen; dat is wellicht een tikje overdreven, maar een mooi beeld is het wel: eindeloos tango dansende Finnen, wachtend op de sneeuw die smelt.

'Gevangenen van de grond' is zeker niet komisch bedoeld, als we de berichten mogen geloven. De film is “a portrait of an introvert, melancholic society; a Finnish tango in the shape of a movie”, aldus de persmap. “Melancholieke verwondering en stille ontroering strijden om voorrang bij het bekijken van 'Gevangenen van de grond', meldt Leo Bankersen alvast in 'Filmkrant'.

'Gevangenen van de grond' verwijst overigens naar een tekst van de Finse tangocomponist Unto Mononen (1930-1968). In het stuk 'Satumaa' ('Happy Land') noemt de verteller zichzelf een 'gevangene van de grond'. “Dromend van een plek op de wereld waar het beter is, maar wetend dat het onmogelijk is daar daadwerkelijk te komen. De mens moet het doen met zijn fantasie en zijn herinneringen om zich af en toe in het paradijs te wanen”, meldt de website van het Dutch Director's Guild hierover.

Veelzeggend is dat Mononen in 1968 dood werd gevonden, bevroren en wel in een berghok en waarschijnlijk als gevolg van zelfmoord. Afijn, 'Gevangenen van de grond' beoogt een beeld van de Finnen en hun winteractiviteiten te geven en doet dat in een kalme beeldtaal. En als dat je winterdepressie niet verdrijven mag: tangocursussen genoeg.