Een bijzonder project voor veteraan Frederick Wiseman: hij kreeg bijna ongelimiteerde toegang tot één van de meest prestigieuze balletten ter wereld en volgde het gezelschap, de artistieke leiding en iedereen achter de schermen in het Palais Garnier om een fraai beeld te schetsen van de passie en de liefde waar mee gewerkt wordt om schitterende voorstellingen op te voeren.

De regisseur woonde op dat moment al acht jaar in Parijs en is een groot fan van ballet, één van de redenen om juist dit balletgenootschap uit te kiezen. Het terrein was overigens niet nieuw, in 1992 maakte hij al een docu over het "American Ballet Theater". Nadat hij toestemming had gekregen van directrice Brigitte Lefevre en de financiering - mede door de Amerikaanse publieke omroep PBS - rond kwam, ging hij met een paar medewerkers aan de slag. Hij sprak met leden van het genootschap gezamenlijk en de sterren apart om zijn bedoelingen uit te leggen.

Gedurende een periode van een paar maanden in de herfst van 2007 schoten Wiseman en zijn crew 130 uur aan materiaal. De definitieve versie kent een looptijd van 2 uur en 39 minuten. Die verhouding is, zo legde de regisseur zelf in interviews uit, een relatief lage ratio voor een groot project als dit. Maar, zo benadrukt hij, niets is in scène gezet. Alles is echt en uit de ruwe film werd een montage samengesteld die pas tijdens de montage zelf tot stand kwam. Wiseman en zijn medewerkers, waaronder vaste cameraman John Davey, die als sinds 'Blind' (1987) met hem samenwerkt, hadden geen vooropgezet plan of een bepaalde invalshoek gekozen. Pas uit de 130 uur film werden thema's en beelden geselecteerd voor de eindmontage. Overigens wijst de regisseur erop dat het resultaat ook zeker beïnvloed is geweest door instinct en geluk.

De dansers, waaronder Nicolas Le Riche, Marie-Agnès Gillot en Agnès Letestu, zijn bezig met de voorbereidingen van zeven balletten. Onder andere komen choreografieën van Mats Ek, Wayne McGregor, Rudolf Nureyev en Pina Bausch voorbij. Wiseman brengt niet alleen de intensieve repetities in beeld, maar ook (delen van) de uitvoeringen.

Als exponent van de zogeheten "direct cinema" stroming, houdt Wiseman zich verder van expliciet interpretatief filmen. Zijn camera's registreren de objectieve werkelijkheid, zoals deze zich in het Palais Garnier voordoet. Er is achteraf geen alwetende voice-over of zelfs maar muziek toegevoegd anders dan wat er in de film zelf te zien is. De film werd veelal lyrisch omschreven in de vakpers als één van de beste dansfilms ooit gemaakt.

'La Danse - Le Ballet de l'Opéra de Paris' ging op het internationale filmfestival van Amsterdam (IDFA) in 2009 officieel in première. Ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de oude meester Wiseman, werd er tevens een retrospectief gehouden.