Wat is het recept voor een goede, intrigerende film? Wie hier een antwoord op heeft, kan zich ongetwijfeld binnen de kortste keren opwerken tot multimiljonair. Maar aangezien geen enkele krant of website ter wereld tot dusverre bericht heeft over iemand die de gouden formule heeft ontdekt, kunnen we er gevoeglijk van uitgaan dat deze nog altijd ligt te wachten op een gelukkige vinder. Toch vallen er zeker wel een paar conclusies te trekken uit films die inmiddels een artistiek succes zijn gebleken. Eén van de ingrediënten is een cast en crew die vol overgave voor het beste eindresultaat gaan. Een ander, dat helemaal aan de basis ligt van een geslaagd project, is het uitgangspunt van de film.

Bij 'The Messenger' is dat alvast een uiterst bijzondere. Want nooit eerder is er op deze manier aandacht besteed aan het werk dat we in talloze oorlogsfilms al te zien hebben gekregen: dat van de boodschapper die de nabestaanden moet informeren over de dood van hun geliefde zoon, vader of broer (m/v). Wat voor leven moet zo iemand hebben? Dat is de vraag die scriptschrijver Alessandro Camon zichzelf stelde en waarmee hij naar collega Oren Moverman stapte. Binnen de kortste keren hadden ze een goede pitch klaar, waarmee ze de filmmarkt op gingen. Een solide team was gauw geformeerd, maar om een film te kunnen maken heb je natuurlijk ook geldschieters nodig.

Sydney Pollack was zeer geïnteresseerd in het script dat Camon en Moverman inmiddels hadden ontwikkeld, maar die bleek uiteindelijk vooral een taboeverhaal over liefde te willen maken. Als een echte heer gaf hij het project echter uit handen, zodat het niet in de papiermolen van Hollywood verstrikt zou raken. En meer mensen behandelden 'The Messenger', dat dus nog altijd in statu nescendi verkeerde, met een dergelijk respect. Toen Ben Affleck (die net 'Gone Baby Gone' had afgerond) tot zijn spijt moest afzeggen voor de regie van de film, geloofden Camon en Moverman inmiddels zo in het welslagen van hun onderneming, dat Moverman zelf op de regisseursstoel is gaan zitten.

Wanneer je dat speciale, rotsvaste vertrouwen hebt in datgene waar je mee bezig bent en daardoor positieve energie en enthousiasme uitstraalt, trek je vanzelf de juiste mensen aan. Toen Woody Harrelson bijvoorbeeld werd benaderd voor de hoofdrol van kolonel, bedankte hij vriendelijk voor de eer. 'Je maakt een vergissing,' zei hij tegen Moverman en wees hem erop dat de rol van Tony veel beter bij hem paste. Critici die de film reeds gezien hebben, lijken het daar volkomen mee eens te zijn. En zo is het verhaal van 'The Messenger' een schoolvoorbeeld van hoe een mooie film tot stand kan komen. Wie na het lezen van deze preview nog altijd niet overtuigd is dat hij of zij de film moet gaan kijken, wordt bij voorbaat graag op de ongetwijfeld lovende kritieken die 'The Messenger' ook in Nederland zal ontvangen gewezen. Zoals Woody Harrelson al zei in verband met zijn rol: 'You know I’m right!'