Italianen zijn gek op Berlusconi. Althans, dat is het beeld dat de premier zelf graag naar buiten brengt. Met de nadruk op 'beeld', want Berlusconi bezit praktisch elk televisiestation in eigen land, dus hij kan zelf bepalen hoe de berichtgeving over hem eruit ziet. Het lijkt daarom een klein wonder dat regisseur Erik Gandini überhaupt een kritische documentaire over de man heeft weten te maken. Maar volgens Gandini, opgegroeid in Italië maar op zijn negentiende verhuisd naar Zweden, is de verklaring simpel. In een interview met Cinema.nl legt hij uit dat elk tv-station in Italië een eigen pr-bureau heeft. Vertel zo'n pr-bureau dat je een Zweedse documentaire maakt over de Italiaanse televisie en ze geloven meteen dat je hun grootsheid komt bezingen.

Dat was echter verre van Gandini's insteek. Hij wilde de Italianen juist een spiegel voorhouden en ze wijzen op de merkwaardige vervlechting van politiek en televisie, die nergens anders in Europa zo strak is als op het zuidelijke schiereiland. Zelf wist hij ook niet beter, vertelt hij in de persmap van de film, tot hij in Zweden in een volstrekt ander televisieklimaat terecht kwam. Zo bleken publieke omroepers geen reclame te maken en werden in nette programma's aanzienlijk minder schaarsgeklede dames getoond. Het was ook hier, in het noorden van Europa, dat Gandini de 'creatieve documentaire' ontdekte, een filmvorm die in Italië vrijwel non-existent is.

Met zijn kennis van binnenuit keert Gandini zo veel jaar later terug naar zijn geboorteland om als buitenstaander het land te portretteren. Hiermee bevindt hij zich in een unieke positie, omdat hij een outsider is met een insidernetwerk. Daardoor komen er tal van belangrijke figuren aan het woord in de documentaire, waaronder tv-producent Lele Mora en zakenman Flavio Briatore. Berlusconi zelf wordt expres niet geïnterviewd. Gandini erkent in hem de superieure woordkunstenaar. Daarentegen bestrijdt hij de premier met zijn eigen wapen: het beeld. En daarmee lijkt hij succes te boeken. Nadat alle grote Italiaanse tv-stations weigerden om de trailer voor de film uit te zenden, kwam de buzz op internet goed op gang. Daardoor heeft de film uiteindelijk ook in Italië veel meer aandacht gekregen dan Berlusconi ongetwijfeld heeft willen afdwingen.