Wie de jeugd van John Lennon een beetje kent, weet dat de in 1980 vermoorde Beatle het niet makkelijk gehad moet hebben. Vader Alf was zeeman en stierf al vroeg; moeder Julia achtte zichzelf ongeschikt voor het moederschap en liet de kleine John achter bij haar zuster Mimi - een Victoriaans-strenge vrouw - in het burgerlijke Woolton. Oom George liet vervolgens ook nog eens het leven terwijl hij met John speelde en Julia liet slechts af en toe haar gezicht zien voor een cadeau of een dagtripje - al introduceerde zij John wel in de Amerikaanse rock 'n' roll en leerde zij hem banjo spelen.

Volgens biograaf Philip Norman werd John Lennon door zijn jeugd een pestkop en later een cynische persoonlijkheid. "I was always a freak, I was never lovable," zei hij daar zelf over. Een beetje strijdig dus met het imago van de meest excentrieke Beatle, maar wie het leven van Lennon van nabij beschouwd ziet achter het zorgvuldig geconstrueerde beeld van geniale songschrijver en vredestichter een jongen die klem zat tussen krachtige vrouwen, en later een wispelturig baasje met affectieve problemen. Ideaal dus voor een biopic, en waarom die er niet eerder is gekomen mag Joost - of liever Yoko - weten.

Of John in zijn jeugd werkelijk een sigaretje rookte met Paul McCartney in de tuinen van Strawberry Field - dat willen we natuurlijk weten. En welke meisjes hij het zwembad in duwde op weg naar de roem. 'Nowhere Boy' behandelt de tienerjaren van John Lennon in de tweede helft van de jaren vijftig en belooft veel als muziekfilm. De soundtrack werd gedeeltelijk opgenomen in de Abbey Road Studios en kent verder beroemde tracks als 'Hound Dog' en - hoe kan het ook anders - Lennons eigen 'Mother'. En scenarioschrijver Matt Greenhalgh won al een BAFTA Award voor 'Control' - over het leven van Joy Division-voorman Ian Curtis.

'The Times' en 'Evening Standard' geven 'Nowhere Boy' vier sterren en roemen vooral de 19-jarige Lennon-vertolker Aaron Johnson ('The Illusionist'). "A star is born" ronkt de eerste krant, terwijl de Londense 'Standard' spreekt van "a solid, small English film". Nog een opmerkelijk triviaaltje: regisseur Sam Taylor-Wood - een fotografe die ooit Yoko Ono speelde in een conceptueel kunstproject - verwacht dit jaar een kind van haar 23 jaar jongere hoofdrolspeler. Zei Oscar Wilde niet ooit dat "Life imitates Art far more than Art imitates Life"?