Met ‘Qu'un seul tienne et les autres suivront' (‘Silent voice') maakt de Franse Léa Fehner haar debuut in de wereld van de langspeelfilms. De 28-jarige studeerde in 2006 af aan de gerenommeerde filmschool FEMIS in Parijs met het filmscript van ‘Silent voice', dat tot stand kwam na uitvoerig onderzoek in de gevangenissen ‘Fleury Merogis' en ‘Villepinte' in de buitenwijken van Parijs. Een eerste succes kwam eind januari 2010, toen Fehner genomineerd werd voor een César in de categorie ‘Beste debuut', een prijs die ze echter niet in de wacht sleepte.

Fehner liet zich voor ‘Qu'un seul tienne et les autres suivront' inspireren door een opmerkelijk maar bijzonder tafereel waar ze tijdens wandelingen langs een gevangenis dagelijks getuige van was: een vrouw die met harde kreten trachtte haar man, levend achter de gevangenismuren, te bereiken. Hoewel de stem van de vrouw veelvuldig op ging in het straatgeruis, bleef ze ervoor vechten zich verstaanbaar te maken voor haar echtgenoot. Fehner was geraakt door het gebaar van de vrouw en haar vastberadenheid om te communiceren, en schreef een script over de stem, die wanhopig probeert een brug te creëren tussen twee werelden, daarbij de stilte trotserend. Fehner: "Ik wilde een stem geven aan hen die dicht bij de gevangenen staan, zij die niet gevangen zijn van binnen, maar ook niet vrij zijn van buiten. Een verhaal dat zich meestal slechts beperkt tot een kort nieuwsitem of sensationeel bericht in de media".

Centraal in de film staat de bezoekersruimte van een gevangenis, waar drie personen met uiteenlopende achtergronden elkaar treffen: Zorah (Farida Rahouadj) in een poging de moord op haar zoon te begrijpen, Laure (Pauline Etienne) verblindt door (haar eerste) liefde, en ten slotte de verloren dertiger Stéphane, die het aanbod krijgt van plaats te wisselen met een gevangene. Drie onschuldige personen die niet vrijwillig kiezen voor een confrontatie met de gevangenis, maar zich dan onverwachts toch bevinden in dezelfde bezoekersruimte. Een plek waar spraak de enige manier van intimiteit is, spraak die probeert de dagen van afwezigheid te vullen en de periode van afzondering te verzachten. "Hier staan we onszelf alles toe, behalve stilte," aldus Fehner.

‘Qu'un seul tienne et les autres suivront' is geen film waarvoor heel Nederland massaal naar de bios zal rennen. Daarvoor is de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt te donker, en de boodschap van de film te zwaar. Middels vele dialogen lijkt toegewerkt te worden naar een thematiek die in filmland al te vaak verkend is: onbekende personages wiens pad elkaar ‘toevalligerwijs' kruizen en gaandeweg ontdekken dat hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Wellicht dat goed spel van de cast en een onvoorspelbaar einde - we bevinden ons gelukkig niet in Hollywood... - de film toch nog enigszins kunnen redden?