‘En friche' is een term die je normaal hoort als het over landbouw gaat: braakliggend, als in braakliggende grond. In de film ‘La tête en friche' is de uitdrukking van toepassing op het hoofd van het belangrijkste personage, dat nog ‘bezaaid' kan worden. Ook de op het eerste gezicht simpele 45-jarige Germain kan nog groeien, als een ruwe diamant die nog geslepen moet worden.

Germain (Gérard Depardieu) is laaggeletterd, maar leidt een gelukkig leventje met zijn vriendin Anette (Sophie Guillemin). Hij doet geen vlieg kwaad. Zijn vrienden in het café mogen hem graag, maar zien hem als de sukkel van het dorp en plagen hem te pas en te onpas. Germain woont in een caravan in de tuin van zijn moeder, omdat hij niet meer kan betalen met de simpele baantjes die hij heeft. De band tussen hem en zijn moeder is slecht en zijn vader heeft hij nooit gekend.

Op een dag ontmoet Germain de 95-jarige Margueritte (Gisèle Casadesus) tijdens het duiven tellen in het park. De vrouw is als gepensioneerd landbouwdeskundige een belezen en ontwikkelde dame, met een passie voor literatuur. Ze brengt haar dagen door in het bejaardentehuis en is dan ook blij met de aanspraak van Germain. Haar voorleeskunsten betoveren hem en na een tijdje krijgt hij interesse in de prachtige verhalen die de literatuur hem te bieden heeft. Uiteindelijk valt Germain zelfs voor de kunst van het lezen, wat niet makkelijk is voor een volwassen bijna-analfabeet.

Bij het lezen van de roman van Marie-Sabine Roger viel regisseur Jean Becker voor de charmes van de hoofdpersonages. Hij zag gelijk Gérard Depardieu voor zich in de rol van Germain. Ook Depardieu was weg van het boek en besloot gelijk om mee te doen. Vind vervolgens maar eens een tegenspeelster die niet onder doet voor een doorgewinterd acteur als Depardieu! De 95-jarige Gisèle Casadesus, volgens de regisseur een fragiel vrouwtje met een enorme uitstraling, kon niet weigeren toen ze hoorde dat Depardieu mee deed. Beide hoofdrolspelers werkten al eerder met Becker in respectievelijk ‘Elisa' en ‘Les enfants du marais'.

Becker (met 77 jaar ook niet meer één van de jongste) laat graag de menselijke kant van zijn personages zien, net als in ‘Dialogue avec mon jardinier.' Hij heeft al vele boekverfilmingen op zijn naam staan, waarvan ‘L'été meurtrier' de bekendste is. Met ‘La tête en friche' tovert Becker een knus stukje Frankrijk op het scherm. Authentiek en origineel zal het dan allemaal niet zijn. ‘La tête en friche' is een echte feelgood-film, ook al loopt deze volgens de critici over van de clichés. Met een personage dat aan Forrest Gump doet denken, lijkt de film in eerste instantie dan ook alleen maar tegen te kunnen vallen. Toch heeft het simpele verhaal en het dik aangezette Franse plattelandssfeertje een eigen charme. En het motto van de film is al even tijdloos: je bent nooit te oud om te leren.