Filmproducent Eoin O'Callaghan kreeg een buitenkansje in de aanloop naar deze film. Zijn vrouw werkte in de Londense Holloway Prison en stuitte daar op Alistair Little, die daar in gespreksgroepen met zijn verleden werd geconfronteerd. Mevrouw O'Callaghan spoorde haar echtgenoot aan Little te ontmoeten, waarop een inmiddels gevormd productieteam - aangevuld met scenarist Guy Hibbert ('Omagh') - ook Joe Griffin contacteerde, de broer van de man die Little in 1975 om het leven bracht.

Uitgangspunt van een te maken film was, wat er zou gebeuren als dader en slachtoffer elkaar daadwerkelijk zouden ontmoeten. Hibbert probeerde in afzonderlijke gesprekken met Little en Griffin een duidelijk beeld van de gebeurtenissen te krijgen, als ook een fictioneel karakterkoppel te creëren. Zonder dat de twee lotgenoten elkaar ooit ontmoet hadden na de fatale gebeurtenis, ontstond zo een script; dat werd gedurende lange sessies met Little en Griffin nog aangepast, om er zeker van te zijn dat de twee het geschrevene konden ondersteunen.

Vier jaar duurde dit proces voordat regisseur Oliver Hirschbiegel ('Der Untergang') en beoogd hoofdrolspeler Liam Neeson (Alistair) aan boord kwamen; local James Nesbitt ("Ballykissangel"; ‘Match Point') bracht een dag door met Joe Griffin om zijn rol goed te kunnen absorberen en in de ommelanden van Belfast werden geschikte opnamelocaties gevonden om de Noord-Ierse jaren zeventig goed te kunnen weergeven. Eindresultaat is een film in twee delen: een weergave van de achterliggende gebeurtenissen en een actualisatie op basis van de gesprekken met de volwassen mannen.

'Five Minutes of Heaven' ging in première op het Sundance Film Festival 2009 en won daar de World Cinema Directed Award: Dramatic en de World Cinema Screenwriting Award. 'The New York Times' noemt de film 'a feature-length talkathon built on a sketchy premise [...] and strong star turns from Liam Neeson and James Nesbitt. [...] But the film itself suffers from the conceit that movies about trauma must be so tidied up that the audience doesn't have to think unpleasant thoughts, including those that might have kept the real men apart'.

Dit punt wordt door 'The Telegraph' - in een recensie voor de BBC-première in april 2009 - als volgt omschreven: 'Hibbert's writing, Oliver Hirschbiegel's spare direction and the passion with which both Neeson and Nesbitt imbued their performances all served to make the point [...] that reconciliation is virtually impossible for those forced to bear the scars of conflict'. De Britse krant spreekt verder van een 'a [...] very moving exploration of the nature of terrorism and the anger, guilt and pain it leaves behind'.