Wie een beetje thuis is in de Scandinavische cinema zal ongetwijfeld in zijn nopjes zijn na het bestuderen van de synopsis van ‘A Somewhat Gentle Man'. Dat moet een heerlijk absurde komedie worden met een droogkomische korstje. Maar achter die, op het eerste zicht, dwaze vitrine zit wel een doordacht idee en statement dat diep in ons vleselijk bestaan snijdt.

Het hoofdpersonage heet Ulrik en is een mild man die als gangster een aantal mensen heeft vermoord. Enkele gelukzakken werden alleen maar verminkt. Wie zijn humor graag zwart drinkt behoeft eigenlijk geen verdere uitleg en verwijzen we graag door naar de trailer. Voor de leken geven we graag een woordje uitleg: denk aan een groepje individuen die leven in de afvoerbuis van de maatschappij en zich van de ene genante situatie voortslepen naar de andere. De acties die de spilfiguren ondernemen zijn vaak goed bedoeld maar resulteren alleen maar in negatieve resultaten die alles erger maken . De manier van vertellen is daarbij zo droog als de Sahara op een windstille dag.

Je zou denken dat die sarcastische ondertoon een goedkoop shockmiddel is. Maar dat is buiten regisseur Hans Petter Moland gerekend, die wel degelijk iets te vertellen heeft. Moland hangt zijn verhaal op aan de tekortkomingen die ieder levend wezen heeft. Of zie het als een wereldwijde campagne tegen -wat de regisseur omschrijft als- pietluttige correctheid. "We are born. We grow up. We lose our innocence. We do some stupid things. And then we die. As we near the end we try to regain some dignity before it's too late. We seldom succeed. But we try. And look pathetic while trying," aldus de Noor.

In de hoofdrol zien we Stellan Skarsgård, de Zweedse acteur die verschillende keren samenwerkte met Lars Von Trier en weliswaar de weg naar Hollywood vond maar zich helaas veel te dikwijls moet prostitueren in middelmatige rollen. Voor Skarsgård is het een bescheiden rol die hem weer dichter bij de heimat brengt.

Lang leve onze Scandinavische vrienden. Het moet niet altijd politiek correct zijn!