Sinds de internationale doorbraak van regisseur Silvio Soldini met ‘Pane e Tulipani' (2000) wordt er iedere keer reikhalzend uitgekeken naar een nieuwe film van zijn hand. Zijn latere films konden die verwachtingen nooit geheel waarmaken, maar bevatten toch genoeg interessante aspecten: het magisch realisme in ‘Agata e la Tempesta', het subtiele acteerwerk in het huwelijksverhaal ‘Giorni e Nuvole'. Het zijn lichtvoetige drama's waarin mensen, vaak vrouwen van middelbare leeftijd, op een keerpunt in hun leven staan. Dit gaat regelmatig gepaard met fijnzinnige humor en prachtige cinematografie. Genoeg ingrediënten om ook benieuwd te zijn naar zijn nieuwste film ‘Cosa Voglio Di Piú'.

Dit keer probeert Soldini het klassieke verhaal van de verboden liefde in een nieuw jasje te steken. Het verhaal volgt het standaard patroon van een dergelijke liaison: eerst flirten, dan verleiding gevolgd door schuldgevoelens. De geliefden gaan volledig in elkaar op terwijl er thuis veel drama is op zowel financieel als familievlak. De maatschappelijke thema's zijn echter zijverhalen want de film focust zich voornamelijk op de twee geliefden. ‘Cosa Voglio Di Piú' ging eerder dit jaar in première op het Filmfestival in Berlijn waar het met een beleefd applausje werd ontvangen: alweer had de getalenteerde regisseur niet geheel aan de verwachtingen voldaan. De film werd te lang bevonden, er ontbrak de eerder genoemde humor en men miste een creatieve invalshoek bij dit overbekende thema. Maar misschien wordt het gewoonweg tijd om de verwachtingen voor films van Soldini iets bij te stellen. Ook de regisseur zelf verklaarde in De Volkskrant dat hij dacht zijn succes van ‘Pane e Tulipani' nooit meer te evenaren: ‘Was het vanwege de hoofdrolspelers, Venetië, het verhaal? Maar al gooi je al die ingrediënten weer bij elkaar, dan nog is dat geen garantie voor een nieuw succes. Het was de juiste film op het juiste moment.' 

Okay, misschien zal dit niet Soldini's beste film zijn, maar er blijft wel voldoende over om naar uit te kijken. Onder andere The Hollywood Reporter looft het acteerwerk van met name Alba Rohrwacher (die eerder schitterde in ‘Il Papà di Giovanna' en daar een Golden Globe voor ontving). En Variety roemt wederom de cinematografie: het camerawerk is net als in ‘Giorni e Nuvole' in handen van Ramiro Civita. Er wordt eenzelfde documentaireachtige filmstijl gehanteerd die het mogelijk maakt om je volledig te laten meeslepen in de geluksbubbel waarin geliefden zich zo kunnen wanen. Hierbij worden expliciete seksscènes niet geschuwd. Alle indrukken tezamen: goed spel, prachtige shots en een mogelijk meeslepend klassiek verhaal, maken je toch weer nieuwsgierig naar deze film. Wat wil je nog meer?