Als je als Nederlander tegen een Amerikaan vertelt dat je een LAT-relatie met een landgenoot hebt, en dan laat weten hoeveel tijd het kost om naar je geliefde te reizen, bestaat de kans dat je uitgelachen wordt. En zo zie je maar weer: alles is relatief. In Nederland zit je zo aan de andere kant van het land en heb je in principe dus genoeg mogelijkheden om met iemand uit een provincie die niet aan de jouwe grenst een duurzame relatie op te bouwen. In Amerika komt er al gauw een vliegtuig aan te pas en kan het pendelen in het weekend tussen je eigen woonplaats en die van je lover een kostbare en tijdrovende zaak zijn, maar soms zelfs onuitvoerbaar.

In ‘Going the Distance’ wordt dieper op dit thema ingegaan. Journalistiekstudente Erin ontmoet tijdens haar stage in New York Garrett, een medewerker bij een platenmaatschappij. Gedurende de zes weken die ze samen doorbrengen worden ze verliefd en wanneer Erin terug moet naar San Francisco om haar studie te vervolgen, probeert het tweetal maar het beste te maken van hun lange afstandsrelatie. Dat valt nog niet mee, met alleen de wonderen van de moderne techniek tot hun beschikking om de verschillende tijdzones te overbruggen: sms-en en skypen is toch heel anders dan in het echt rollebollen over het gras.

De twee geliefden die heel wat kilometers moeten overbruggen voor ze elkaar de kleren van het lijf kunnen rukken worden gespeeld door Drew Barrymore en Justin Long, die in het echt ook een relatie hebben (SMS “relatie aan” naar…). Of de twee de chemie die er buiten de filmset bestaat op het witte doek hebben kunnen uit buiten, valt nog te bezien, want de meningen hierover zijn nogal verdeeld. Bijrollen, niet onbelangrijk in een romkom, zijn voor Christina Applegate, die de neurotische zus speelt van Barrymore’s personage en Charlie Day (“It's Always Sunny in Philadelphia”) en Jason Sudeikis (“Saturday Night Live”) die de beste vrienden van Garrett vertolken.

Wat ‘Going the Distance’ het meest verfrissend schijnt te maken is het realistische verhaal. Volgens Empire’s recensent Ian Freer geeft de film de indruk met een been stevig in het echte leven te staan, met uit het leven gegrepen relaties en echte romantische dilemma’s. Het scenario is van de hand van Geoff La Tulippe, die het baseerde op de echte LAT-relatie van de producent van de film David Neustadter, dus dat realisme kan wel kloppen. Een gevolg hiervan is dat de film ook veel grover taalgebruik heeft dan je doorgaans van een romantische komedie kunt verwachten. Total Film verwijt de makers dan ook een Judd Apatow-kloon gemaakt te hebben.

De grootste troef van de cast van ‘Going the Distance’ moet wel Drew Barrymore zijn, al wordt Christina Applegate ook geprezen om haar hilarische vertolking van Corinne. Barrymore heeft een natuurlijk charisma en er zijn weinig films waarin haar bijdrage geen positieve is geweest. Justin Long doet het overigens ook niet slecht. Voor de regisseur, Nanette Burstein, is dit haar eerste speelfilm. Eerder maakte zij documentaires als ‘On the Ropes’, ‘The Kid Stays in the Picture’ en ‘American Teen’.

Als je de eerste geluiden mag geloven, valt deze komedie die op papier toch heel veelbelovend lijkt, in de praktijk toch wel wat tegen. “The fewer people who see it, the easier it will be to erase all memory of it,” zegt The Hollywood Reporter. Au. Maar Box Office Magazine meldt: “Despite those occasional missteps, Going the Distance is a winner: obscene, yes, but also as enormously appealing as the couple at its center.” Voorlopig geven we het duo Barrymore en Long het voordeel van de twijfel, omdat dit nu eenmaal een film is die je graag ziet slagen.