De film werd gebaseerd op een waargebeurd essay van Susan Burton uit de radioshow ‘This American Life'. Zij kwam met haar zusje in 1988 zelf op het vliegveld van Chicago vast te zitten door overmatige sneeuw. Met wat aanpassingen hier en daar (fictionele karakters, meer grappige situaties), werd ‘Unaccompanied Minors' gecreëerd, waarin de typische kenmerken van een familiefilm uitgebreid de revue passeren. Zo ontsnapt Spencer bijvoorbeeld samen met vier andere kinderen die volgens het vaste Hollywood recept allen een totaal verschillend karakter en uiterlijk hebben, van het rijke en verwende meisje tot de stripboekminnende nerd. Samen is het hun doel om uit handen te blijven van het vliegveldpersoneel, dat door de kinderen tot het uiterste gedreven wordt. We zien hier stand-up comedian/acteur Lewis Black, recentelijk nog te zien in de komedie ‘Accepted', en Wilmer Valderrama (‘Fast Food Nation', tv-serie's ‘That 70s Show' en ‘Yo Momma') aan het werk.

Ondertussen wordt ook nog even de ware betekenis van kerstmis gevonden: kerst gaat niet over waar je bent, maar met wie je bent. En dat is niet de enige moraal in de film. De film benadrukt de functionaliteit van diversiteit; we zijn allemaal heel verschillend, maar als we daarbuiten kijken en samenwerken, lukt het ons om ons doel te bereiken. Wie alleen bij het lezen van deze moraliserende boodschappen al genoodzaakt is een teiltje op te zoeken, wordt daarom hierbij aangeraden zich maar beter niet te wagen aan ‘Unaccompanied Minors'.

De film werd geregisseerd door Paul Feig, die vooral bekend staat als bedenker van tv-serie ‘Freaks and Geeks' (1999-2000), dat helaas geen lang leven beschoren was. De serie volgde op realistische en impliciet humoristische wijze de avonturen van enkele highschool leerlingen in de jaren 80. Daarnaast regisseerde Feig de laatste jaren ook afleveringen voor tv-series als ‘Arrested Development' en de Amerikaanse versie van de BBC hitserie ‘The Office'. Hij schreef ‘Unaccompanied Minors' vanuit een duidelijk perspectief; wat zou jij doen als je door het luchthavenpersoneel in een wachtruimte opgesloten werd met andere kinderen en je verteld werd dat je daar vervolgens de hele dag zou moeten blijven? De Amerikaan was van mening dat volwassenen het drama van geannuleerde vluchten eenvoudig op kunnen lossen door een hotel te boeken of een auto te huren, maar wat te doen als je een kind bent?

En deze gedachte maakt de film voor kinderen, die zich waarschijnlijk goed kunnen (en willen) verplaatsen in vijf ‘unaccompanied minors', racend op golfkarretjes door het vliegveld en kanoënd in de sneeuw, zeker interessant om te gaan bekijken. Echter, het wat oudere publiek zou de film wel eens wat minder kunnen gaan waarderen. Want zitten zij te wachten op een (misschien wel té) moraliserende kerstfilm waarin kinderen de dienst uit maken?; daarvoor zijn de ‘Home Alone' films er immers al! En aan die films, in combinatie met ‘The Breakfast Club' doet ‘Unaccompanied Minors' dan ook sterk denken. Kortom, leuk voor mensen die geen bezwaar hebben tegen een feelgood kerstfilm boordevol moraal en losgeslagen kinderen.