Als Nederlandse filmliefhebber mag je best een beetje jaloers zijn op je collega-liefhebbers uit Denemarken. De cinema uit dat kleine land is al lange tijd van een huizenhoog niveau en kent met Lars von Trier, Susanne Bier en Thomas Vinterberg ook nog eens internationaal succes. Anders Thomas Jensen is als regisseur misschien iets minder bekend bij het grote publiek, maar als scenarist was hij onder meer betrokken bij ‘Brother', ‘After the Wedding' en ‘Wilbur Wants to Kill Himself'. Van zijn bescheiden oeuvre als regisseur won kortfilm ‘Election Night' een Oscar (1998) terwijl ‘The Green Butchers' de hoofdprijs wegsleepte op het Amsterdam Fantastic Film Festival 2004.

In 2007 was Jensen opnieuw succesvol op het AFFF; dit keer won hij de publieksprijs met ‘Adam's Apples', een zwarte komedie die nu ook in de bioscopen gaat draaien. Dat je deze release met een gerust hart tegemoet kunt zien, blijkt uit meerdere hoopgevende elementen. Zo is er de bizarre plot, over een neonazi die naar een afgelegen dorpje wordt gestuurd om daar een taakstraf te verrichten. De optimistische pastoor van het dorpje neemt de neonazi onder zijn hoede en spreekt met hem af dat deze de zorg van de appelbomen en het maken van een appeltaart op zich neemt. Dit alles mondt uit in een tegelijk diepzinnige en humoristische confrontatie tussen goed en kwaad, waarbij het geestelijk fundament van de pastoor de nodige dreunen krijgt.

De hoofdrollen in 'Adam's Apples' worden vertolkt door twee toppers uit het toch al zo talentvolle Deense acteursgilde. De veelzijdige Mads Mikkelsen (pastoor) kennen we nog als gangster met bloedoog uit ‘Casino Royale', als gekwelde ontwikkelingswerker uit ‘After the Wedding' en als verknipte psychiater uit ‘Wilbur Wants to Kill Himself'. Ulrich Thomsen (neonazi) kende zijn finest hour met ‘Festen', terwijl zijn rol als getraumatiseerde militair in 'Brother' minstens zo sterk was. In de bijrollen vinden we dan nog twee andere toppers: Nikolaj Lie Kaas (‘Open Hearts', ‘Brother', ‘Reconstruction') en Paprika Steen (‘The Idiots', ‘Festen', ‘Open Hearts').

Hoewel ‘Adam's Apples' tot nu toe meer positieve dan negatieve reacties heeft opgeleverd, is toch niet iedereen te spreken over het eindresultaat. Dat laatste kom je vooral tegen in de Amerikaanse pers, en dat heeft er wellicht mee te maken dat de combinatie van zwarte humor, politieke incorrectheid, slapstickachtig geweld én diepzinnigheid eerder in Europa aanslaat dan in de VS. Ook het feit dat Anders Thomas Jensen over een volstrekt eigen stijl en gevoel voor humor beschikt en dus moeilijk te categoriseren valt, kan een barrière opwerpen. Tegelijk lijkt ‘Adam's Apples' juist een van die films die zowel het mainstreampubliek als de cinefiele gemeenschap zou kunnen bekoren. En zeg nou zelf, een film waarin zowel de Bijbel als een appeltaart een hoofdrol speelt, mag je toch eigenlijk niet laten lopen.