De internationale (Israël/Amerika/Frankrijk) coproductie ‘The Band's Visit' is een film die nogal wat prijzen heeft gewonnen. In Israël werd hij niet alleen uitgeroepen tot beste film van 2007, maar won hij ook in de categorieën acteur, actrice, mannelijke bijrol, regie, muziek, scenario en kostuums. Vijf andere nominaties werden niet verzilverd. Wel sleepte de film nog prijzen in de wacht op festivals als München, Cannes, Montréal en Tokio.

Dat deze tragikomedie ambachtelijke kwaliteiten bezit, lijkt daarmee vast te staan. Toch kunnen sommige van die prijzen ook iets te maken hebben met het feelgoodgehalte van ‘The Band's Visit' en met zijn sympathieke politieke boodschap. Die boodschap is even hoopgevend als onorigineel: als vijandelijke volkeren elkaar beter leren kennen, blijken ze heel wat meer gemeen hebben dan ze daarvoor hadden gedacht. Vrede is dan alleen nog maar een kwestie van tijd.

Om deze boodschap over te brengen, laat debuterend regisseur Eran Kolirin een Egyptische politiefanfare stranden in een Israëlisch gehucht. De leden van die fanfare zien er even fraai als lullig uit in lichtblauwe kostuums en met politiepetten op het hoofd. De trailer van ‘The Band's Visit' laat zien wat een mooi contrast die kostuums vormen met de omringende natuur en de casual geklede bewoners van het Israëlische dorp. Die trailer laat ook zien wat voor humor we hier kunnen verwachten: geen dijenkletsers maar arthousehumor, waarbij het minder gaat om echte grollen dan om ironie en beeldgrapjes.

Als we de recensies mogen geloven is ‘The Band's Visit' een geslaagde bitterzoete komedie met een intelligente politieke laag. Het spel van de acteurs, de droge humor en de visuals worden alom geprezen, en ook het sympathieke verhaaltje en het ontbreken van prekerigheid vallen in de smaak. Wel vinden sommige critici de film wat aan de brave kant.

Ondanks dat minpuntje lijkt het erop dat iedere arthouseliefhebber met een gerust hart naar ‘The Band's Visit' kan. Filmgeschiedenis wordt hier niet geschreven en een bijtend commentaar op het conflict in het Midden-Oosten zit er ook niet in, maar voor een grappige en humane kleine film zit je hoogstwaarschijnlijk gebeiteld. En dan hebben we het nog niet eens over de muziek waarop onze lichtblauwe helden ons trakteren.