Bob Dylan wordt beschouwd als een van de grootste liedjesschrijvers van Amerika, wiens oeuvre deel uitmaakt van het Amerikaanse culturele erfgoed. Dylan - die eigenlijk Robert Allen Zimmerman heet - begon zijn carrière in het midden van de jaren vijftig, op de middelbare school. Zijn muzikale en literaire faam zijn sindsdien uitgegroeid tot een bijna filmisch en opstandig, maar ook onwillig boegbeeld van de onrust in de Amerikaanse samenleving van de roerige jaren zestig. De beweging voor de burgerrechten kende geen beter volkslied dan zijn song 'Blowin' in the Wind' en miljoenen jongeren omarmden 'The Times They Are A-Changin' als hun lijflied. Zijn teksten en muziek kenmerken zich doordat ze op verschillende manieren te interpreteren zijn. En dat uitgangspunt greep filmmaker Todd Haynes aan voor het maken van 'I'm Not There', een op zijn zachtst gezegd onconventionele biopic over Dylan waarin de complexiteit van de legendarische troubadour op zeer inventieve wijze vorm heeft gekregen.

In 'I'm Not There' spelen namelijk maar liefst zes acteurs ieder een aspect uit het veelomvattende leven van Bob Dylan. Marcus Carl Franklin speelt Woody, een Afro-Amerikaans straatjongetje dat per trein door het Midwesten van Amerika trekt om de mensen op te vrolijken met zijn songs en te vermaken met zijn verhalen. Wie zich wat meer verdiept in Bob Dylan ontwaart in deze persoon een verwijzing naar Woody Guthrie, zijn grote idool. Christian Bale speelt Jack, een mysterieuze folkzanger uit de jaren zestig die verandering wil brengen in de dan heersende trends. Ben Winshaw is Arthur - gemodelleerd naar de vernieuwende Franse dichter Arthur Rimbaud - spuit zijn kritiek op het artiestendom. Cate Blanchett is Jude, een androgyne rockster die probeert een balans te vinden tussen het sterrendom en een waardig privéleven en die op zoek is naar nieuwe vormen en stijlen van muziek. Heath Ledger is Dylan, een filmster die zweeft tussen alternatief en commercieel. Richard Gere tenslotte speelt Billy the Kid, een gepensioneerde outlaw die zijn eigen moord in scène heeft gezet om een teruggetrokken leven te leiden in een stoffig en uitgestorven stadje, overgeleverd aan de interne en externe wildernis.

Todd Haynes staat bekend om zijn vernieuwende, vaak controversiële aanpak. Zijn eerste werk, 'Superstar: The Karen Carpenter Story' (1987) over het leven van de aan anorexia overleden zangeres van The Carpenters, werd geprezen door de pers maar moest uit de roulatie worden gehaald nadat Richard Carpenter een rechtszaak aanspande vanwege het onrechtmatig gebruik van de muziek van het duo. Zijn eerste speelfilm 'Poison' (1991) was vanwege het al dan niet gebruiken van pornografische beelden al even controversieel en dat geldt ook voor 'Velvet Goldmine' (1998), een film over de opkomst en ondergang van de glam rock in de jaren zeventig, waarbij hij eveneens problemen had met het verwerven van de muziekrechten. Geen wonder dat Haynes bij het maken van 'I'm Not There' eerst gezorgd heeft dat hij rechtmatig de muziek van Dylan mocht gebruiken. De film zit dan ook vol met bekende en minder bekende hits van de zanger die vooral bekend werd met zijn protestsongs. Om het caleidoscopische effect van het splitsen van het karakter van Dylan in zes verschillende personages extra in de verf te zetten, gebruikt de filmmaker cq. scenarioschrijver elke visuele stijl die je kunt bedenken; van korrelig zwart-wit via kleur naar documentaireachtige beelden. Zo krijgt elk segment van de film zijn eigen kleurenpalet. De verhalen zijn bovendien behoorlijk door elkaar gehusseld. De zes personages zijn elk personen op zich, maar vormen - wanneer je ze op elkaar zou leggen - tezamen het complexe karakter van Dylan. Een ingenieuze invalshoek.

De recensies uit Amerika zijn behoorlijk lovend over 'I'm Not There', hoewel men het er over eens is dat het een stuk minder interessant is voor mensen die de figuur Dylan nauwelijks kennen. Voor de echte fans vallen er genoeg knipogen en referenties te bespeuren, die aan een ander compleet voorbij gaan. De segmenten zijn volgens de critici ook niet allemaal even interessant, maar over het algemeen wordt er puik geacteerd. Vooral Cate Blanchett wordt de hemel in geprezen voor haar gewaagde rol. Het benadrukt nog maar weer eens hoe veelzijdig de Australische actrice is. Er gaan al geruchten dat ze best wel eens genomineerd zou kunnen worden voor een Oscar voor haar bijdrage aan de film. Het zou haar vierde nominatie worden - ze wist alleen die voor ‘The Aviator' (2004) te verzilveren. 'I'm Not There' is een intrigerend project en een welkome verfrissing in het eenzijdige aanbod aan biopics. Een film om naar uit te kijken, zeker voor de grote schare Dylanfans!