Italianen zijn meesters in het vertellen van epische verhalen tegen een decor van politieke en maatschappelijke gebeurtenissen. Het beste voorbeeld van de laatste jaren is ongetwijfeld 'La Meglio Gioventú' (2003) van regisseur Marco Tullio Giordana. In dit zes uur durende en in twee delen geknipte spektakel wordt bijna veertig jaar van de Italiaanse geschiedenis verteld via de belevenissen van één familie. En juist die familiebanden zijn uiteindelijk waar het om draait, hoeveel belangrijke gebeurtenissen met een grotere context er ook de revue passeren. Michèle Placido maakte in 2005 'Romanzo criminale', net als 'La Meglio Gioventú' een coming-of-age film die zich afspeelt in de roerige jaren zeventig. En nu is er 'Mio fratello è figlio unico', een film geregisseerd door Daniele Luchetti, die rustig voortborduurt op de door zijn collega's ingeslagen en zeer succesvolle route.

In 'Mio fratello è figlio unico' staan twee broers centraal. Accio Benassi (Elio Germano) is een lastige jongen. Tegendraads, vol met vragen en niet te beroerd om zijn gelijk te bevechten. Alles waar hij aan begint, eindigt met een hoop ellende. Zijn oudere broer Manrico (Riccardo Scamarcio) is de alom geliefde jongen met de betoverende ogen en het knappe koppie. Kortom, de twee broers zijn op alle vlakken totaal verschillend en dat levert nog wel eens botsingen op. Accio's verblijf op het internaat van de priesteropleiding als prille tiener werd een fiasco omdat de ondoorgrondelijke wegen van God geen ruimte laten voor discussie en vervelende vragen. Hij zoekt graag grenzen op. Wanneer hij bevriend raakt met de fascist Mario is het dan ook niet vreemd dat hij zich mee laat slepen in diens gedachtegoed. Manrico daarentegen voelt zich meer aangetrokken door het communisme. Bovendien brengt hij Accio in contact met de knappe 'kameraad' Francesca (Diane Fleri) en worden de broers nog op dezelfde vrouw verliefd ook!

'Mio fratello è figlio unico' is een groots en meeslepend drama over universele gevoelens als vriendschap, jaloezie en liefde tegen de achtergrond van het turbulente Italië van de jaren zestig en zeventig. Dat de film zoveel raakvlakken heeft met 'La Meglio Gioventú' en 'Romanzo criminale' is niet verwonderlijk; dezelfde schrijvers zijn namelijk verantwoordelijk voor het verhaal. Regisseur Daniele Luchetti raakte gefascineerd door het boek 'Il Fasciocomunista' van Antonio Pennacchi en vroeg de gevierde scenarioschrijvers Sandro Petraglia en Stefano Rulli om het te bewerken tot een filmscript. De drie heren werkten eerder al samen aan 'Il Portaborse' (1991) en 'La Scuola' (1995). Luchetti benadrukt dat 'Mio fratello è figlio unico' - wat letterlijk vertaald 'Mijn broer is enig kind' betekent - geen politieke film is. ,,Het is een film die het heeft over mensen die liefhebben, die lijden, die lachen en daarnaast hun politieke redenen hebben. Deze film neemt geen ideologische positie in, maar vertelt het verhaal van mensen die een positie innemen. Dat is volgens mij ook het standpunt dat ik ingenomen heb. Het menselijke gegeven, affectief en emotioneel, is het hart van mijn film."

Voor deze film zocht Luchetti een interessante cast bij elkaar. Jonge acteurs die zich reeds hebben bewezen, zoals Elio Germano en Riccardo Scamarcio (die ook speelden in 'Romanzo criminale'), houden zich prima staande naast oudere acteurs met veel ervaring zoals Luca Zingaretti, Angela Finocchiaro, Massimo Popolizio, Anna Bonaiuto. Bij de uitreiking van de Donatello Awards, de Italiaanse tegenhanger van de Amerikaanse Academy Awards, was 'Mio fratello è figlio unico' goed voor vier prijzen. Elio Germano kreeg een Donatello voor zijn vertolking van Accio. Verder werden er prijzen toegekend in de categorieën beste script, beste vrouwelijke bijrol (Angela Finocchiaro) en beste montage (Mirco Garrone). In eigen land is de film dus zeer goed ontvangen. Het is afwachten of men in Nederland ook zit te wachten op een meeslepend, typisch Italiaans familiedrama maar gezien het feit dat het soortgelijke 'La Meglio Gioventú' ook in ons land op een grote schare liefhebbers mag rekenen zegt in feite al genoeg.