De Franse regisseur Céline Sciamma werd geboren in 1980. Ze groeide op in de buitenwijken van Parijs en werd na het afronden van haar studie Literatuurwetenschappen toegelaten tot de befaamde Parijse filmschool La Fémis, waar ze studeerde voor scenariste. Als afstudeerproject schreef ze het script voor de film 'Naissance des pieuvres'. Tijdens het schrijfproces bekroop haar het gevoel dat ze de film ook zelf moest regisseren. Dat gevoel werd nog eens bevestigd door Xavier Beauvois, een van de examinatoren, die haar stimuleerde om zelf de regie op zich te nemen. En zo ontstond Sciamma's eerste lange speelfilm, die geselecteerd werd voor het programma 'Un Certain Regard' op het filmfestival van Cannes en voor het Internationaal Film Festival Rotterdam. 'Naissance des pieuvres' gaat over de ontluikende puberteit van drie vijftienjarige meisjes, waarbij Sciamma hun intiemste gevoelens met microscopische precisie uitvergroot.

Marie (Pauline Acquart), Floriane (Adèle Haenel) en Anne (Louise Blachère) zijn drie totaal verschillende meisjes van vijftien jaar oud, die regelmatig in het zwembad te vinden zijn. Marie ziet er nog als een meisje uit (ze is klein en mager en heeft nog nauwelijks vrouwelijke vormen), maar zo voelt ze zich niet meer. Wanneer ze uit verveling toevallig een demonstratie bijwoont van een groepje synchroonzwemsters, wordt ze hevig verliefd op de vroegrijpe ster van het team, Floriane. Met tien jongens aan elke vinger is zij niet echt populair bij de meisjes en dat speelt in Maries voordeel. Ze wordt haar vertrouwelinge, maar hun 'omgang' zet haar vriendschap met de mollige Anne flink onder druk. Anne is zelfbewust en geobsedeerd door de zwembink François (Warren Jacquin), maar die heeft alleen oog voor de knappe Floriane. Een driehoeksverhouding ontspint zich tussen de drie meisjes met dezelfde blinde zucht naar vrouwzijn en de allesoverheersende, verlammende onzekerheid die hiermee gepaard gaat.

In sommige landen wordt 'Naissance des pieuvres' uitgegeven onder de Engelse titel 'Water Lilies', een titel die zoiets betekend als 'stille wateren hebben diepe gronden'. De originele titel, letterlijk vertaald als 'geboorte der inktvissen', legt echter in één keer alle lagen van de film bloot: 'pieuvres' zijn octopussen, hier letterlijk refererend aan de setting van de film, het zwembad. Het is de benaming binnen het synchroonzwemmen voor de peddelende benen die je onder water ziet. Aan de oppervlakte proberen de meisjes met de grootste glimlach hun hoofd boven water te houden, terwijl niemand ziet wat er onder water borrelt. Daar gonst het van verlangens en wordt ernaar gehunkerd om geliefd en bemind te worden. Opvallend is het gebrek aan volwassenen in 'Naissance des pieuvres', een film die compleet beheerst wordt door de drie jonge en onervaren hoofdrolspeelsters. Sciamma licht toe dat ze aanvankelijk wel ouderfiguren in het verhaal had geschreven, maar al gauw het idee kreeg dat ze overbodig waren. In een film over pubers, die hun grenzen aan het verkennen zijn, heb je geen figuren nodig die die grenzen juist afbakenen, aldus de jonge filmmaakster. En dus werden alle volwassen personages uit het script geschrapt. Ook de bijdrage van mannen en jongens is tot een minimum beperkt. Zodoende is er niets dat de kijker kan laten afdwalen van waar het werkelijk om gaat in deze film; de drie meisjes en hun diepste zielenroerselen.

Sciamma heeft getracht een tijdloos document over ontluikende liefde bij jonge vrouwen te maken. Daarom zijn alle zaken die zouden kunnen verwijzen naar een bepaalde periode in de tijd uit de film gelaten. Ook in de dialogen. Het verhaal kan zich dan ook nu afspelen, maar net zo goed dertig jaar geleden. De onderwaterbeelden, geschoten door cinematograaf Crystel Fournier, ondersteunen het poëtische karakter van de film. 'Naissance des pieuvres' is mede daardoor (en door de beperkte setting) een gestileerde, zeer afgewogen maar daardoor niet minder realistische analyse van de verlangens en offers die samengaan met de vroegste lustgevoelens en de onzekere profilering van beginnende vrouwelijkheid. Van de snelheid moet deze film het niet hebben, wel van het uitgekiende beeldkeuze. Met lange shots en de spaarzame dialogen schept Sciamma veel sfeer. Een ambiance die nog eens versterkt wordt door de bijpassende electro-aquatic muziek van dj Para One.

De jonge Franse filmmaakster Sciamma is met haar verfrissende ideeën en diepzinnige kijk een grote belofte voor de toekomst. 'Naissance des pieuvres' is wellicht niet de meest toegankelijke film, maar absoluut een debuut om trots op te zijn. Van Sciamma gaan we ongetwijfeld meer horen!