‘Cordero de Dios’ beleefde zijn wereldpremière op het Internationaal Film Festival Rotterdam in januari 2008, waar het tevens de openingsfilm was. Dit speelfilmdebuut van de sinds 1976 in Parijs wonende regisseur Lucía Cedrón is een zeer persoonlijke produktie: haar eigen vader, filmmaker Jorge Cedrón, stierf in een politiebureau in Parijs onder verdachte en nooit opgehelderde omstandigheden, enkele jaren nadat zij met haar ouders naar Frankrijk gevlucht was. Het onderwerp van haar eerste speelfilm heeft raakvlakken met haar eigen geschiedenis.

De welgestelde dierenarts Arturo wordt in 2002 tijdens de financiële crisis van Argentinië gekidnapt. De sinds 1978 in ballingschap levende dochter van de man, Teresa, wordt ingeschakeld door haar dertigjarige dochter (en dus Arturo’s kleindochter) Guillermina, omdat er bij haar losgeld geëist wordt. Teresa was in 1978, een eveneens zeer onstabiele periode uit de geschienis van Argentinië, bijna afgestudeerd als arts. Ze woonde samen met haar echtgenoot Paco en Guillermina van zes jaar. Omdat Paco en Teresa banden met de oppositie hadden werden zij door de paramilitaire politie ontvoerd en gemarteld. Het gevolg daarvan was dat Guillermina bij opa Arturo terecht kwam, die dankzij zijn contacten met het leger een succesvolle poging deed zijn dochter te bevrijden. Arturo moet echter een beslissing nemen die een wig dreef tussen hem en Teresa. Guillermina heeft alleen maar fijne herinneringen aan haar opa. Nu tientallen jaren later is Teresa genoodzaakt terug te keren naar haar vaderland en voert ze een innerlijke strijd om te bepalen of ze haar dochters visie op haar grootvader in stand moet laten of dat ze de waarheid moet zeggen over de gebeurtenissen in 1978. De kijker wordt door het slimme scenario stukje bij beetje geïnformeerd over de dramatische ontwikkelingen die deze familie bindt en tegelijkertijd uit elkaar heeft gedreven. Door middel van knappe montages krijgen scènes die zich afwisselend in 1978 en in 2002 afspelen een bepaalde logica die de indruk van het verhaal versterkt.

Filmmaakster Lucia Cedron ontving voor haar korte film ‘En Ausencia’ een Zilveren Beer op het Filmfestival in Berlijn in 2003. Haar eerste speelfilm wordt vooralsnog met gemengde gevoelens ontvangen: hoewel de acteerprestaties subliem zijn en de film zeer evenwichtig genoemd wordt, ontbreekt het aan passie en weet de film de kijker niet volledig te prikkelen. Dat maakt ‘Cordero de Dios’ echter zeker geen mislukte film, slechts een indrukwekkend debuut waarvan de maakster ongetwijfeld heeft geleerd. Absoluut aangeraden voor iedereen met ook maar een klein beetje interesse in de recente Argentijnse geschiedenis en persoonlijke familiedrama’s.