In ‘Caos Calmo’ wisselen filmmakers Nanni Moretti en Antonio Luigi Grimaldi stuivertje: eerder speelde Grimaldi in Moretti’s ‘Il Caimano’ over het verfilmen van een biografisch script over Silvio Berlusconi, in Grimaldi’s ‘Caos calmo’ speelt Moretti de hoofdrol. ‘Caos calmo’, de titel is een alleen al een prachtige paradox, is de verfilming van het boek van Sandro Veronesi, die hiermee de Strega Prize, de grootste literatuurprijs in Italië, won. Het boek is in het Nederlands vertaald als “Kalme chaos”.

Pietro Paladini heeft ogenschijnlijk alles: een baan als directeur van een goedlopend bedrijf, een lieve vrouw, een dochter van tien en geld als water met de daarbij behorende materiële bezittingen. Op een dag redden hij en zijn broer, ervaren zwemmers en surfers als zij zijn, met moeite twee vrouwen van de verdrinkingsdood in de branding. Door de daarop volgende panieksituatie raken de twee mannen afgezonderd van de twee drenkelingen, en besluiten Pietro en Carlo, zonder zich bekend te maken als redders, naar huis te keren. Daar wacht Pietro een vreselijk bericht: zijn vrouw blijkt aan een hartaanval te zijn overleden op het moment dat hij bezig was met het redden van de andere vrouw. Zijn dochtertje Claudia verwijt hem het overlijden van haar moeder, omdat ze hem die middag tevergeefs heeft geprobeerd te bellen. In de dagen die volgen komt na de dood van zijn vrouw, het verdriet niet aan de oppervlakte. In plaats daarvan besluit Pietro zijn leven voort te zetten op een nieuwe locatie: voor de school van zijn dochtertje. Hij brengt haar dagelijks naar school en wacht vervolgens geduldig in het park tot ze weer terugkomt. Hij richt zich dus volledig op Claudia, die hem na verloop van tijd leert hoe hij met het verdriet, dat er natuurlijk wel zit, om moet gaan en het leed moet verwerken. Eenzaam is Pietro niet in het park, hij krijgt bezoek van zijn collega’s of zijn familie en hij leert mensen uit de buurt kennen.

Liefhebbers van het boek moeten Grimaldi’s film zeker gaan kijken, maar ook fans van Nanni Moretti (‘La stanza del figlio’) doen er goed aan hun lokale filmhuis aan te doen voor deze film. Hij schittert namelijk niet alleen in zijn vertolking van hoofdpersonage Pietro Paladini, ook verwerkte hij het boek van Veronesi tot scenario. Van beide taken schijnt hij zich prima gekweten te hebben. ‘Caos calmo’ heeft ook wel iets weg van ‘La stanza del figlio’; beide films gaan over rouwverwerking en treft het overlijden van een dierbare de hoofdpersoon op het moment dat zij iets heel anders aan het doen waren.

Naast de acteerprestaties  (uiteraard schijnt niet alleen Nanni Moretti goed in vorm te zijn) en het zich weliswaar voortkabbelende maar toch meeslepende verhaal is een speciale vermelding voor de muziek wel op zijn plaats. Grimaldi heeft in een interview gezegd als producer liever met goedkope acteurs te werken zodat hij geld overhoudt om rechten van de muziek te kopen die hij graag zou gebruiken in een film. In ‘Caos calmo’ hoor je dan ook prachtige nummers als “Cigarettes and Chocolate Milk” van Rufus Wainwright en “Pyramid Song” van Radiohead.