Politiek en film zijn, hoe je het ook wendt of keert, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Filmmakers zien hun verhaal altijd door een gekleurde bril. Neem nou Oliver Stone, die zijn geliefde medium maar wát graag gebruikt om zijn licht te laten schijnen op de wereld. Michael Moore is misschien wel de bekendste politieke filmer. Zijn hele oeuvre heeft hij opgebouwd rond films waarin hij het heersende politieke establishment verwerpt en zijn eigen visie op de dingen predikt. In Nederland is Eddy Terstall wellicht de meest politiek geëngageerde filmmaker. Hij studeerde sociologie en politicologie voordat hij zich in 1992 met 'Transit' als filmmaker aan het Nederlandse volk presenteerde. Terstall: "Mijn films zijn niet uitgesproken politiek, maar hebben iets stiekem pamfletterigs. Ik wil laten zien dat het homohuwelijk, euthanasie en het drugsbeleid hier vanzelfsprekend zijn." De regisseur is al jaren lid van de Partij van de Arbeid en zinspeelt sinds 2004 op een vertrek uit filmland om zich op een politieke carrière te richten. Voorlopig is dat er echter nog niet van gekomen, want in 2008 verschijnt Terstalls tiende avondvullende speelfilm, 'Vox Populi'.

Jos (Tom Jansen) is een ervaren politicus van een extreem politiek correcte partij die er slecht voor staat. Als zijn dochter Zoë (Tara Elders) een relatie krijgt met Sjef (Johnny de Mol), een jonge marechaussee, komt Jos in aanraking met de volkse logica van zijn nieuwe schoonfamilie. Sjefs Jordanese vader Nico (Ton Kas) is autohandelaar en haat politici. Hij heeft een groot hart, maar ook zijn eigen gevoel voor rechtvaardigheid en logica. Als hij al stemt, is het op een van de mopperpartijen. Sjefs zwager, de Joegoslaaf Savo (Bata Milojevic), wedt met een landgenoot dat hij ervoor kan zorgen dat de partij van Jos de grootste wordt. Dat wil hij bereiken door Jos te attenderen op de volkse logica van Nico en de familie. Jos begint de standpunten van de schoonfamilie te gebruiken in zijn politieke optreden, wat hem snel doet stijgen in de peilingen. Het ego van deze ijdele, maar ook charmante man in midlife crisis, al gestreeld door zijn relatie met de jonge stagiaire Nina (Esmarel Gasman), begint steeds grotere vormen aan te nemen. Ook weet Jos niet waar volks ophoudt en rechts begint. Zal hij de balans in zijn politieke en privéleven op tijd weten te hervinden?

Het was aanvankelijk de bedoeling om 'Vox Populi' (latijn voor 'de stem des volks') vlak voor de verkiezingen van mei 2007 uit te brengen. De voortijdige val van het tweede kabinet Balkenende gooide echter roet in het eten. Dat daardoor de inhoudelijke boodschap van de film ook is beïnvloed (een duidelijk politiek statement heeft immers niet zoveel zin als er geen verkiezingen voor de deur staan) is zeer goed mogelijk. In plaats daarvan komt geen enkele politicus er in 'Vox Populi' goed vanaf - dus ook de linkse niet. De leider van 'de grote rode partij' waait bijvoorbeeld met alle winden mee. Dirk Zeelenberg mag zich uitleven in een persiflage op Geert Wilders, Arno Smeets genaamd. En zo zijn vrijwel alle politieke figuren in deze film gemodelleerd naar daadwerkelijk bestaande politici. Tom Jansen heeft bijvoorbeeld nog het meest weg van Hans van Mierlo. Hij blijkt geen eigen mening te hebben. Zodra hij in aanraking komt met zijn nieuwe volkse schoonfamilie, en dan met name de ongezouten mening van de pater familias Nico, neemt hij hún stem - letterlijk de stem van het volk - over. De mening van Nico is kort door de bocht, maar zo denkt blijkbaar een groot deel van de Nederlandse bevolking over dingen.

Een heet hangijzer is natuurlijk de problematiek rond moslims en integratie. Zij hebben in 'Vox Populi' jammer genoeg geen eigen stem gekregen. De enige moslim die een rol van betekenis speelt is Cassie (Hakim Traïdia), een collega van de jonge Sjef. Maar hij is al helemaal verwesterd en vormt dus geen duidelijk contrast met de Hollandse personages. Overigens vormen Zoë en Sjef het hart van de film. Zij zijn de enigen die hun vaders tegengas durven te geven. Geen Nadja Hüpscher en Rifka Lodeizen dit keer in Terstalls film. De cast is desondanks indrukwekkend, met behalve echte acteurs ook een acterende politicus (Mei Li Vos) en mediafiguren (Matthijs van Nieuwkerk, Jeroen Pauw, Paul Witteman, Dieuwertje Blok, Freek de Jonge, Felix Rottenberg en Prem Radhakishun) in bijrollen. De politici worden echter allemaal door acteurs gespeeld. De cast presteert over het algemeen naar behoren. Vooral Ton Kas als de uitgesproken Nico springt eruit. Op het Nederlands Film Festival ontving de Amsterdamse acteur dan ook een Gouden Kalf voor beste mannelijke bijrol.

'Vox Populi' is het derde deel in de trilogie die Terstall maakte over de eigentijdse Nederlandse samenleving. In het eerste deel, 'Simon' (2004), richt hij zich op het leven en de dood, en in het iets minder goed uit de verf komende 'Sextet' (2007) staan liefde en vooral seks centraal. In 'Vox Populi' draait het om het politieke klimaat in ons land. Op venijnige wijze probeert Terstall het Nederlandse publiek een spiegel voor te houden. Aangezien het zelfde team bij deze film betrokken is dat achter het succesvolle 'Simon' zat, zal ook deze film wel goed in elkaar steken. Maar of het script sterk genoeg is, zal moeten blijken.