Calimucho is een mixdrankje van 50 % rode wijn en 50 % cola. Het goedkope drankje wordt in de film ‘Calimucho’ van Eugenie Jansen veelvuldig geconsumeerd door weduwnaar Willy om zijn verdriet om het verlies van zijn vrouw Jena te vergeten. Hoofdzaak in ‘Calimucho’ is echter niet het leed van Willy, maar de balans die zijn schoonzus Dicky, zus van Jena, moet zien te vinden in haar leven. Zij worstelt met tegenstrijdige emoties. Zij koestert gevoelens voor haar zwager, maar meer nog voor Jena en Willy’s zoontje Timo, voor wie zij de zorg op heeft genomen na Jena’s dood. Dan zorgt de komst van de jonge Tunesische tentenbouwer Tarek voor nog meer innerlijke strijd, want ook voor zijn charmes blijkt Dicky niet ongevoelig. Omdat Willy zich meer en meer verliest in het drinken van Calimucho, zoekt Dicky steeds vaker het gezelschap van de aantrekkelijke buitenstaander op. Dicky ziet zich uiteindelijk voor de keuze geplaatst: kiest ze voor Willy, voor Tarek, voor Timo, of haar familie, het circus of zichzelf? Geen makkelijke opgave, omdat haar keuze niet alleen bepalend is voor haar eigen leven, maar ook voor dat van anderen in haar omgeving en het familiecircus is.

De film ‘Calimucho’ is opgenomen tijdens de zomertoernee van Circus Harlekino. Alle rollen worden gespeeld door artiesten van het familiecircus, die afkomstig zijn uit Nederland, Duitsland en Roemenië. Eén van de uitgangspunten van filmmaakster Eugenie Jansen is dat zij met haar speelfilms zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid wil blijven en die wil verheffen tot fictie. Het idee en het scenario zijn afkomstig van Natasha Gerson, Rogier de Blok is co-schrijver. Gerson schreef voor Vrij Nederland een reportage over het circus van Peter Verbeek, waarmee hij sinds 1989 iedere zomer langs campings in het noordoosten van Nederland reist. Gedurende vijf zomers lang – na afronding van haar reportage bleef zij terugomen als spreekstalmeester, verzamelde Gerson materiaal voor het scenario van ‘Calimucho’.

Eugenie Jansen was in 2002 winnaar van de Tiger Award voor haar speelfilmdebuut ‘Tussenland'. In deze film gaat het om de ontmoeting tussen een Soedanese vluchteling en een oud-Indiëstrijder. Net als in ‘Calimucho’ worden ook in ‘Tussenland’ de hoofdrollen vertolkt door niet-professionele acteurs. Het dagelijks leven van de spelers in ‘Calimucho’ vertoont sterke overeenkomsten met dat van de personages die zij vertolken. Tevens houden zij hun eigen naam. De acteurs spelen hun spel erg naturel, doordat zij de artistieke vrijheid hebben gekregen te reageren op momenten in het scenario. Dat dit heeft gewerkt is al uit enkele reacties in de media te lezen. De film is nauwelijks van een documentaire te onderscheiden. Dat het verhaal daarnaast ook nog weet te boeien maakt van ‘Calimucho’ een fijne film die meer publiek verdient dan doorgaans in een circustent te vinden is.