Ferndinand Eimbcke is de zoveelste Mexicaanse filmmaker die internationaal aan de weg timmert. Met succesvolle landgenoten als Cuarón, Iñárritu en Reygadas heeft Eimbcke gemeen dat hij zich niet te veel aantrekt van heersende trends. Ander gemeenschappelijk kenmerk is de hoge kwaliteit van het werk.

Eimbcke's debuut ‘Temporada de Patos' verried vooral de invloed van oudgediende Jim Jarmusch (‘Stranger than Paradise', ‘Coffee and Cigarettes'). In stijlvol zwart wit en in lange statische shots, maakten we kennis met een stel verveelde pubers uit de Mexicaanse middenklasse, die een snikhete zondag proberen te overleven. Wat op het eerste oog een weinig opwindend portret leek van een groep lethargische pubers, bleek bij nader inzien een ontroerende film vol eenzaamheid en zinderend verlangen. En vol humor, wat Eimbcke meteen onderscheidde van zijn al te serieuze landgenoten.

Ook in Eimbckes tweede film, ‘Lake Tahoe', speelt zich van alles af onder de oppervlakte. De plot is minimaal en neigt soms naar het surreële. Aan het begin van 'Lake Tahoe' krijgt een jongen een ongeluk met zijn auto. De rest van de film probeert hij de benodigde onderdelen te pakken te krijgen voor de reparatie. Die zoektocht leidt tot ontmoetingen met jonge vrouwen, oude mannen en vrijheidslievende honden. En tot een confrontatie met weggestopt leed.

Opvallend aan ‘Lake Tahoe' is niet zozeer het verhaal en ook niet de cast van niet-professionele acteurs, want dat is inmiddels een arthousetrend geworden. Boeiender is dat Eimbcke er soms voor kiest om het beeld op het eind van een scène op zwart te zetten terwijl de geluidsband doorloopt. Het effect hiervan schijnt nogal apart te zijn, al is het maar de vraag of dit experiment veel navolging gaat krijgen.

Afgaand op de trailer, de gewonnen prijzen en de tot nu verschenen recensies, is ‘Lake Tahoe' een film waar een beetje arthouseliefhebber plezier aan gaat beleven. Het tempo is laag en de gebeurtenissen zijn weinig wereldschokkend, maar onder die alledaagse gebeurtenissen zit een wereld van verdriet. Met de humor schijnt het ook wel goed te zitten en de lange, statische shots zijn ongetwijfeld een esthetisch genoegen. ‘Lake Tahoe' zal vast bevestigen wat we na ‘Temporada de Patos' al vermoedden: Ferdinand Eimbcke heeft minstens zoveel talent als zijn gearriveerde landgenoten.