So bored today, wouldn’t like it any other way, klinkt het aan het einde van de toch behoorlijk abstracte trailer van ‘Bloody Mondays & Strawberry Pies’. Driemaal raden waar Coco Schrijbers (‘Mooie Wereld’) nieuwste documentaire over gaat: jawel, verveling! En over waarom we eigenlijk iedere dag opstaan en de dingen doen die we gewend zijn. Het project, dat van idee tot uitwerking in totaal drie jaar in beslag nam, kende een ietwat onconventionele zoektocht naar hoofdrolspeelster Lena, medewerkster op de taartafdeling van een groot warenhuis. Schrijber gebruikte namelijk de profielenwebsite Hyves om haar hoofdpersonage te vinden. Na meer dan 300 profielen van meisjes uit Doetinchem te hebben gezien, volgens Schrijber een typisch saai stadje, kwam ze uit bij Lena Karssenberg. Anders dan bij de meeste tienermeisjes bleek uit haar profiel dat ze met meer bezig was dan enkel shoppen en jongens. Naast haar acteerrol zingt ze ook, iets dat van te voren niet gepland was, zo neemt ze onder andere de titelsong voor haar rekening.
Naast Karssenberg maken diverse uiteenlopende personen hun opwachting, met als overkoepelende factor de verveling die hun leven beheerst. Zo maken we onder andere kennis met Nancy Wake, een meermaals onderscheiden spionne uit de Tweede Wereldoorlog die op 96-jarige leeftijd haar laatste jaren slijt in een tehuis voor oorlogsveteranen. Brenda Spencer verwondde in 1979 als tiener acht kinderen en een politieagent en schoot twee volwassenen dood. Ze hield niet van maandagen en wilde wat leven in de brouwerij brengen. En wat te denken van een jongen die zijn gevangenisstraf van zes jaar uitzit als gevolg van een tegelgooi-incident op een viaduct met dodelijke afloop. Stuk voor stuk intrigerende personen met intrigerende gedachten, die met teksten uit ‘Herinneringen uit het Ondergrondse’ en ‘American Psycho’ aan elkaar worden gepraat door voice-over John Malkovich.
Met de documentaire geeft Schrijber haar visie op de hedendaagse samenleving. Zelf houdt ze er namelijk ook erg van om soms gewoonweg niets te doen en ze is van mening dat meer mensen dat zouden moeten doen. “Misschien is het het doel geweest om een film te maken waarin nietsdoen weer de plaats krijgt die het vroeger had, namelijk dat iets positiefs is, het is iets goeds, iets dat je niet moet ontlopen. Je moet je tijd niet volstoppen met allerlei afleidingen, prikkels, maar je moet naar de dingen in jezelf op zoek gaan. In onze Westerse maatschappij is het verdacht, je mag niet niets doen. Er zijn zoveel interessante dingen om te doen, dat je met niets doen niet kunt aankomen, het is een soort taboe, dan mankeert er iets aan je”, aldus Schrijber.
De premièrevertoning van ‘Bloody Mondays & Strawberry Pies’ sloot begin oktober het 28e Nederlands Film Festival af, waar het ook een Gouden Kalf voor Beste Lange Documentaire in ontvangst mocht nemen. Een eerste succesje is dus al binnen. Op 8 januari zal de documentaire in ons land uitkomen. Dat daar hordes bezoekers op afkomen, lijkt echter niet waarschijnlijk. De hoge mate van abstractie, qua concept en uitwerking lijkt daarbij vooral het succes in de weg te staan. En dan is het nog maar de vraag of veel mensen zitten te wachten over een documentaire over verveling of daar überhaupt tijd voor hebben. Tja, een mens in de Westerse maatschappij heeft het bijna altijd druk. |
