Acht jaar heeft het geduurd, maar tijdens het Filmfestival van Cannes in 2008 was hij er dan eindelijk: de langverwachte biopic over het roerige leven van de Argentijnse vrijheidsstrijder Ernesto 'Che' Guevara. Aanvankelijk zou Terence Malick het epos regisseren, maar al gauw nam Steven Soderbergh het stokje van hem over. Soderbergh beweerde vooraf nauwelijks iets te weten van het leven van Guevara en heeft zich flink in moeten lezen. De regisseur, van wie bekend is dat hij meer waarde hecht aan het proces van film maken dan aan het uiteindelijke resultaat, zag het als zijn missie om de belangrijkste jaren uit het leven van de befaamde (en door sommigen verguisde) vrijheidsstrijder zo adequaat mogelijk uit de doeken te doen. "Che's great movie material, is really what it comes down to. He had one of the most fascinating lives that I can imagine in the last century," aldus de regisseur.

Tijdens zijn research voor zijn film over Che maakte Soderbergh een documentaire waarin hij mensen interviewde die aan de zijde van Guevara meestrijden in Cuba en Bolivia. Aanvankelijk was er één script, maar de regisseur realiseerde zich dat het verhaal moest worden opgesplitst in twee delen. Het oorspronkelijke bronmateriaal voor de scripts zijn Che's dagboeken uit de tijd van de Cubaanse revolutie en zijn jaren in Bolivia. Vanuit dat uitgangspunt werkte hij verder met de informatie die hij uit de interviews vergaarde - uitsluitend met mensen die Che kenden en met hem samenwerkten. Verder las Soderbergh alle boeken over het Cuba en het Bolivia van de jaren vijftig en zestig. Nadat hij compleet ingelezen was, kon het productieproces en het uiteindelijke filmen beginnen. Na het snijden en monteren van de tientallen uren film, die Soderbergh opname met de nieuwste digitale camera's, bleef uiteindelijk vier uur en zestien minuten aan beeldmateriaal over.

De ruwe versie van de film 'Che' werd in Cannes in zijn geheel aan het publiek getoond, zonder vooraankondiging en aftiteling. Het eerste deel gaat over Guevara's rol als leider van de Cubaanse revolutie en het tweede over dienst laatste, desastreuze poging om een revolutie te ontketenen vanuit de jungle van Bolivia. Soderbergh en distributiemaatschappij Focus Features besloten de films los van elkaar in de bioscopen te brengen onder de titels 'Che: Part One  - The Argentine' en 'Che: Part Two: Guerilla' (beide 2008). Opmerkelijk is het dat zowel 'The Argentine' als 'Guerilla' gefinancierd zijn zonder ook maar één enkele cent uit de Verenigde Staten. Soderbergh: "It was very frustrating to know that this is a zeitgeist movie and that some of the very people who told me how much they now regret passing on 'Traffic' (2000) passed on this one too." Wild Bunch, een Frans productie- en distributiebedrijf, legde driekwart van de benodigde 61,5 miljoen dollar op tafel, het Spaanse Telecino/Moreno Films droeg het restant bij.

'The Argentine' pikt de draad op waar Fernando Meirelles met 'The Motorcycle Diaries' (2004) - waarmee de twee films van Soderbergh in feite een trilogie vormen - was geëindigd en vertelt over de jaren vanaf Che's eerste cruciale ontmoeting met de Cubaanse gebroeders Castro in Mexico, tot aan het einde van de revolutie. Te zien is hoe een jonge, idealistische arts een gerespecteerde Comandante werd, geadoreerd in een land dat niet eens de zijne was. Guevara, geportretteerd door Benicio del Toro, was een man met idealen, iemand die geloofde in de kracht en liefde van de mensheid, rechtvaardigheid en waarheid. Hij was boven alles een dokter, die de troepen oplapte en ervoor zorgde dat de mensen in elk dorp de zorg en aandacht hadden die ze verdienden. Maar hij was ook niet bang om aan de zijde van Fidel Castro (Demián Bichir) de aanval te leiden en vooraan te staan bij de frontlinies, hij had geen angst om te sterven voor de goede zaak. Soderbergh volgt Che in de jaren tussen 1955 en 1962. We zien niet alleen beelden van de revolutie maar ook van Guevara's bezoek aan de Verenigde Naties in New York - beelden in de toekomst die aangeven wat de gevolgen waren van de revolutie in Cuba voor de rest van de wereld.

De kritieken die Soderbergh kreeg op zijn film waren wisselend en dat heeft alles te maken met de controverse rond Che Guevara. Voor de een is hij een held, iemand die symbool staat voor revolutie, rebellie en idealen. Anderen verwerpen diens verafgoding en bestempelen hem als een gevaarlijke revolutionair die vele misdaden op zijn conto heeft. De grens tussen idealisme en extremisme is in zijn geval erg vaag. Ondanks al die controverse blijft Guevara een interessant figuur en uitstekend 'voer' voor een biopic. Alleen had Soderbergh volgens de critici Che's 'duistere kanten' best wat meer mogen belichten. Kritiek is er ook op de lengte en de traagheid van de film. Niets anders dan lof is er voor hoofdrolspeler Benicio del Toro, die niet alleen sprekend lijkt op Guevara maar met zijn charismatische performance de film ook nog eens naar een hoger niveau trekt. Niet voor niets kreeg Del Toro in Cannes de prijs voor beste acteur toebedeeld. Soderberghs keuze om het authentiek te houden en de personages Spaans te laten spreken - en niet te zwichten voor het Amerikaanse filmpubliek dat er een hekel aan heeft om ondertiteling te moeten lezen - wordt ook alom geprezen.

'Che: Part One - The Argentine' is niet een film waar je even voor gaat zitten, zeker niet als je onbekend bent met de historie van deze legendarische vrijheidsstrijder. Bereid je voor op een slepende maar intense ervaring, die gedragen wordt door hoofdrolspeler Benicio del Toro en het prachtige camerawerk van Soderbergh. Eigenlijk kun je dit eerste deel niet los zien van zijn vervolg, 'Guerilla', hoewel beide films apart van elkaar worden uitgebracht. Maar voor een compleet beeld van het leven van de befaamde maar tevens verguisde Guevara is de complete 256 minuten 'Che' verplichte kost. Dat wordt een lange zit!