In Nederland zullen niet veel mensen haar naam kennen, maar in Italië is ze een heldin; Rita Atria. Haar dagboeken zijn van net zo'n onschatbare waarde als die van Anne Frank, al gaan ze over een totaal ander onderwerp. Rita werd op 4 september 1974 in Partanna geboren als dochter van een belangrijk lid van de Cosa Nostra. Ook haar broer zou zich later voegen bij de maffia. Rita zat van jongs af aan dus al bovenop de duistere praktijken in de Italiaanse onderwereld. Wanneer zowel haar vader als haar broer worden vermoord, ziet ze geen andere uitweg dan met haar dagboeken - waarin ze alle gebeurtenissen uit haar leven als dochter uit een maffiagezin nauwgezet had genoteerd - voor te leggen aan Paolo Borsellino, de rechter die belast was met het onderzoek naar de Italiaanse onderwereld. Op 5 november 1991 - ze was toen net zeventien jaar - levert ze de gegevens uit haar dagboek aan justitie. Een moedige stap, die het meisje met haar leven moest bekopen. En daar was ze zich maar al te zeer bewust van.

Voor Rita Atria was het ter beschikking stellen van haar dagboeken de enige manier waarop ze de moord op haar vader en broer kon wreken. Het bracht haar in een bijzonder lastig parket: haar leven stond onder constante bedreiging van de maffia. Daarnaast moest ze toegeven dat haar vader ook een maffiabaas was, die zijn hand er niet voor omdraaide om mensen te laten vermoorden. Door dit aan de grote klok te hangen schond ze de eer van haar familie. En dat heeft ze geweten ook: alle banden met de familie werden verbroken. Haar vriend verliet haar, haar moeder verstootte haar. In haar geboortedorp op Sicilië was ze niet meer welkom. Gedwongen door de omstandigheden trok ze naar Rome, waar Paolo Borselino haar onder zijn hoede nam. Ook zijn leven hing aan een zijden draadje, aangezien hij samen met Giovanni Falcone degene was die serieus werkt maakt van de jacht op de maffia. Paolo en Rita steunden elkaar in hun strijd om gerechtigheid, maar ze waren hun leven nooit zeker.

Petra Reski werkte de tragische geschiedenis van Rita Atria in 1994 uit tot een boek, 'Rita Atria, een Siciliaanse rebel'. Dat boek ligt ten grondslag aan de film 'La siciliana ribelle' (2008) van Marco Amenta. Eerder maakte hij al een documentaire over Rita Atria, getiteld 'Diario di una siciliana ribelle' (1997). Voor de eveneens van Sicilië afkomstige Amenta is zijn film een manier om af te rekenen met de verheerlijking van de maffia, zoals je dat vaak ziet in (Amerikaanse) films. "In deze film is de maffiabaas niet de held. Hij is geen bekende acteur, hij is niet knap, charmant of moedig. Het tegenoverstelde is waar. Het verhaal wordt verteld vanuit de persoon van Rita, om zo de feitelijke waarheid te kunnen laten zien. De lelijkheid, de lafheid, de droefheid van de zogenaamde 'rechtgeschapen' mannen, of liever gezegd, niet zo rechtgeschapen mannen." 'La siciliana ribelle' is een eerbetoon aan Rita Atria. Amenta: "Door haar eigen voorbeeld, heeft Rita laten zien dat het altijd mogelijk is om tegen een vijand te vechten die onoverwinnelijk, onaantastbaar lijkt, zoals de maffia."

Voor de regisseur is Rita Atria een toonbeeld van moed. "Ze leert ons hoe we onze middelmatigheid en indolentie van ons af kunnen schudden, hoe we een lot kunnen weigeren en lot dat ons is opgelegd door geweld, sociale conventies, door de stille wetten der gewoonte of door het verhaal van onze familie. Rita is dood. Maar haar eigen ster, zoals ze beschrijft in haar eigen dagboek, zal voor altijd schijnen, ter nagedachtenis van de mens... Terwijl al diegenen die niet in opstand durven te komen, zoals Rita's moeder, door zullen leven. Maar zij zullen altijd slaven zijn." Na 'Il divo' (2008) en 'Gomorra' (2009) komt de Italiaanse filmwereld weer met een overdonderende weergave van de schaduwzijde van de maffiawereld. Het lijkt erop dat ze voorgoed af willen rekenen met de rotte appels in hun samenleving. De verwachtingen voor 'La siciliana ribelle' zijn hooggespannen. De Italiaanse pers is alvast laaiend enthousiast. Vooral hoofdrolspeelster Veronica D'Agostino krijgt veel lof toegezwaaid voor haar overtuigende spel in dit aangrijpende psychologische drama. Een film om naar uit te kijken!