‘La buena vida’ mag geschaard worden in het rijtje mozaïekfilms als ‘Amores perros’, ’21 Grams’, ‘Babel’ (allen van Alejandro González Iñárritu) en recentelijk ‘The Burning Plain’ van Iñárritu’s scenarioschrijver Guillermo Arriaga. De Chileense regisseur Andrés Wood schotelt zijn publiek met ‘La buena vida’ een flink aantal personages voor die op het eerste gezicht niets of niet veel met elkaar te maken hebben, maar naarmate de film vordert, zullen hun levens meer met elkaar verstrengeld raken dan zij én wij denken.

Therapeute Teresa (Aline Küppenheim) werkt in een medisch centrum en probeert daar een groep prostituees het belang van veilige seks bij te brengen. Het centrum heeft een workshop Seksuele Fantasieën georganiseerd die bedoeld is om het gebruik van condooms bij klanten te stimuleren, maar tevens aan de personen werkzaam in de seksindustrie hun waardigheid terug te geven. De gevaren van AIDS en andere seksueel overdraagbare ziekten zijn een groot probleem voor deze bevolkingsgroep. Het probleem van onveilige seks is dichter bij huis is dan Teresa denkt. Zij weet nog niet dat haar ex-man dagelijks een prostituee bezoekt, en dat bovendien haar tienerdochter Paula (Manuela Martelli) zwanger is. Wanneer zij daar achter komt, volgt zij haar ex en later de prostituee. Zo komt zij terecht in de kapperszaak waar de onvolwassen Edmundo (Roberto Farías) werkt, een ander personage dat in 'La buena vida' in de spotlights komt te staan. Edmundo’s wens om een eigen zaak te beginnen escaleert door zijn verhouding met Esmeralda (Manuela Oyarzún), een vrouw die werkt bij de bank en hem een lening weigert, en nog onduidelijke gebeurtenissen uit zijn verleden. Het derde verhaal gaat over een getalenteerde maar werkloze klarinetspeler, Mario (Eduardo Paxeco), die auditie doet bij het Filharmonisch Orkest. Uiteindelijk komt hij bij het politieorkest terecht, maar of hij daar zo gelukkig mee is? Het laatste verhaal gaat over een prostituee die ook alle levens raakt van de hiervoor genoemde personages.

De in 1965 geboren Andrés Wood is bekend van het beeldschone ‘Machuca’ (2004), waarin hij een vriendschap tussen twee tienerjongens beschrijft in het Chili van 1973. Zijn speelfilmdebuut uit 1997, ‘Historias de fútbol’, deed het zowel in zijn thuisland Chili als internationaal erg goed, en ook hierin was er een rode draad die de drie onderlinge verhalen verbond: voetbal. Dankzij voetbal, de populairste sport in Chili, wordt de arme bevolking in staat gesteld even hun ellende te vergeten en te dromen van een betere toekomst. Andrés Wood ontving er onder andere de prijs voor beste regie voor op het Filmfestival van San Sebastián. ‘La buena vida’ is tot nu toe ook goed ontvangen, zo wist de film tijdens de uitreiking van de prestigieuze Goya awards (de Spaanse Oscar) de prijs voor beste Spaanstalige buitenlandse film binnen te halen. Volgens diverse bronnen wordt er uitstekend in geacteerd. Gaan zien als je van Latijns Amerikaanse films houdt als de eerder genoemde films.