In Atom Egoyans ‘Adoration’ komen flink wat thema’s aan bod: cultureel erfgoed, communicatietechnologie, terrorisme… In zijn twaalfde speelfilm verweeft de Canadese regisseur een groot aantal onderwerpen, die we ook in zijn andere films aantreffen, zoals het verschil tussen schijn en werkelijkheid en de verschillende interpretaties van de waarheid.

De vijftienjarige scholier Simon (Devon Bostick) is wees en woont bij zijn jonge oom (Scott Speedman, wij willen ook wel zo’n oom!). Zijn ouders zijn jaren geleden omgekomen bij een auto-ongeluk en Simon heeft altijd zijn twijfels gehad over de toedracht ervan. Wanneer zijn klas van de Franse lerares Sabine (Arsinée Khanjani, echtgenote van de regisseur)een nieuwsbericht moet vertalen over een terrorist die een bom heeft geplaatst in de bagage van zijn vriendin alvorens zij het vliegtuig neemt, heeft deze huiswerkopdracht een enorme uitwerking ophem. Terwijl Simon aan het vertalen is, beeldt hij zich in dat het nieuwsartikel zijn familiegeschiedenis is, de terrorist is zijn vader. Nadat Simon zijn versie voor de klas voor heeft gelezen zet hij het op het internet, waardoor hij een valse identiteit creëert die hem in staat stelt verder zijn familieverleden in te duiken.

Een van de dingen die Atom Egoyan inspireerde voor deze film was een artikel dat hij las over een Jordanese man die zijn Ierse zwangere vriendin op een El Al vlucht stuurde met een bom in haar handtas. Hier had zij geen weet van, tot de beveiliging het vond. “The story always struck me because it was one of the first examples of how extreme a terrorist act could be and how one could turn someone close into an abstraction—not only his fiancée but also an unborn child. I came across the story again in 2006 and began to wonder about the child and the legacy of being raised knowing what your father had done.”

Wat de regisseur tevens interesseerde, was de manier waarop mensen met elkaar communiceren. En hoe technologie ons hierin mogelijkheden biedt. Een onderwerp dat hij ook al behandelde in ‘Speaking Parts’. “In twintig jaar kan veel veranderen,” aldus de regisseur, “in de jaren tachtig waren er twee groepen: zij die beelden maakten en deze uitzonden en mensen die slechts keken. Tegenwoordig kan iedereen hun gedachten uitzenden.”

Voor zijn film verzamelde Egoyan een interessante cast. Er werd lang gezocht naar de acteur die de rol van Simon moest gaan vertolken. “Net als het personage is Devon echt een jonge man die aan de rand van volwassenheid staat. Er is iets onschuldigs aan hem en hij zoekt nog naar erkenning, wat ik erg roerend vind,” zegt Egoyan over zijn protegé. Scott Speedman was niet de meest voor de hand liggende acteur om in de huid van oom Tom te kruipen. “Toen ik het scenario schreef, zag ik hem als ouder. Scott las het script en wilde me ontmoeten. Toen hij auditie deed werd ik enorm enthousiast door het idee dat Tom erg jong was toen hij voor Simon moest gaan zorgen en zijn twintiger jaren had opgegeven, in plaats van zijn dertiger jaren. Dat veranderde het karakter ingrijpend.” Arsinée Khanjian werkt al meer dan twintig jaar samen met haar echtgenoot en het is dan ook geen verrassing dat zij wederom een rol heeft gekregen in zijn nieuwe speelfilm. “Het is een andere rol voor haar. Sabine is een karakter die een enorme verandering doormaakt. Ze heeft een groot geheim maar wil zich graag zo luchtig mogelijk voordoen, omdat de pijn waarmee ze leeft zo groot is.”

‘Adoration’ ging in 2008 op het Filmfestival van Cannes in première, en heeft inmiddels diverse internationale filmfestivalbezoekers bezig gehouden. De kritieken zijn niet altijd even positief, maar dat is eigenlijk met elke film van deze veelzijdige cineast zo. “Some viewers may find the film confusing; I found it absorbing,” zegt Roger Ebert bijvoorbeeld. Feit is in ieder geval dat Egoyan wederom een film heeft gemaakt die je aan het denken zet.