Lars Von Trier is van het type love him or hate him. Voor zijn fans is hij de Messias, voor zijn tegenstanders een charlatan die onder het mom van pretentieus geneuzel anders probeert te zijn. Die status heeft de man te danken aan zijn Dogma 95-regels. Deze tien regels moeten de zuiverheid en puurheid van het filmen waarborgen. Von Trier verwerkte dit manifest in ‘The Idiots ‘, met filmprijzen overladen maar een gesel voor iedereen die de zevende kunst nog als puur entertainment beschouwt.

Want aan zomaar entertainment heeft de Deen een broertje dood. De man flirt graag met ironie en sarcasme maar ook met het incasseringsvermogen van het publiek. Zo zal de combinatie van drama en luchtige musical in ‘Dancer in the Dark' niet iedereen kunnen smaken net zoals het verfilmd theater van ‘Dogville' dat door de afwezigheid van decors maar een bizar experiment lijkt. Vernieuwend is de man alleszins, maar zijn gekoketteer met minimalistische en onconventionele filmerij verzandt ook regelmatig in theatrale en artificiële masturbatie. Von Trier legt de lat hoog voor zijn publiek en zijn films blijven langer hangen dan tachtig procent van de concurrentie. De liefhebbers die tot de kern van de regisseur en zijn motieven doorstoten, beleven ongetwijfeld een delirium. Maar geduld en volharding is bij een groot deel van het filmpubliek bedolven onder mediocriteit.

Met de regelmaat van een Zwitsers zakhorloge schuift Lars Von Trier aan aan het feestdis op het festival van Cannes. Niet zelden lokt hij daar gemengde reacties uit. Love him or hate him, nietwaar. Op de editie van 2009 slaagde hij er weer in om met zijn nieuwste ‘Antichrist' de goegemeente uit hun pluchen stoel te laten veren. Het verbolgen publiek trakteerde hem op boegeroep terwijl hier en daar een iemand met gevaar voor eigen leven applaudisseerde. Opschudding alom aan de Franse kust. Variety omschreef de vertoning als volgt: "Lars Von Trier cuts a big, fat art-film fart." De arme man werd net niet aan het kruis genageld en tijdens de persconferentie stonden de plassen zweet in zijn schoenen.

Vanwaar die commotie? In deze schokkende prent verliest een echtpaar hun zoontje. Om hun rouwproces in alle stilte te vervolledigen trekken ze naar een huisje in de bossen. Maar het verwerkingsproces verloopt niet van een leien dakje en bij het koppel komen allerlei emoties omhoog. Dat levert een grotesk tableau van maagzuurverwekkende scènes op, gaande van gemutileerde geslachtsdelen tot expliciete seks.

De verguisde Deen maakte ‘Antichrist' als therapie om een depressie te bezweren. Het is een understatement dat hij duidelijk niet goed in zijn vel zat."Deze film was een zoektocht, een test om te zien of ik nog wel in staat was om een film te doen. Bij het voltooien leek het net alsof ik maar de helft van mijn fysieke en geestelijke mogelijkheden benutte," becommentarieert Von Trier zijn inferno crisis.

In Cannes zijn ze er nog niet over uitgepraat en de regisseur zelf vindt dit de belangrijkste film uit zijn carrière. ‘Antichrist' is een sprookje dat helaas niet geschikt lijkt voor teergevoelige zieltjes.