Wie ooit al een afhaalgerechtje bij de Thai bestelde, weet dat de graad van pikantheid bepaald wordt door olifantjes. Drie olifantjes zorgen er geheid voor dat u gehemelte in brand staan. Shane Meadows mag evenveel olifantjes achter zijn naam plaatsen. Wat levert die man regelmatig een pittig filmpje af dat uiterst geestig en charmant oogt. Denk maar aan ‘Once Upon a Time in the Midlands' en ‘This Is England'. Maar hij kan ook erg venijnig uit de hoek komen. Voor degenen die wel eens willen ervaren hoe een trap in het kruis voelt (figuurlijk dan, please do not try this at home, kids), spurt naar de dichtstbijzijnde videoboer, grijp de verkoper bij zijn kraag en eis een kopie van ‘Dead Man's Shoes'.

Het werk van dit talent wordt wel eens vergeleken met Ken Loach en Mike Leigh en zijn stijl doet denken aan het kitchen sink realism. Dit is een Britse culturele beweging die ontstond begin jaren 60 en kunst, theater, film, boeken en televisie inpalmde. Deze realistische stijl verhaalt de huiselijke muizenissen van de Britse working class die woont in gehuurde rijwoningen en zijn vrije uren richting pub trekt. De hoofdpersonages staan allemaal in het leven als angry young men. Het handelsmerk van Meadows zijn kleinschalige films waarin vooral antihelden het voor het zeggen hebben.

Eén van die angry young men in deze prent heet Tom (Thomas Turgoose). Net zestien geworden pakt hij zijn biezen in de Midlands en trekt naar Londen. Daar ontmoet hij de Poolse immigrant Marek (Piotr Jagiello) en ze besluiten samen op te trekken. Hoewel de twee elkaars tegenpolen zijn, groeit er een soort van vriendschapsband. Somers Town is de buurt rond het St.-Pancrasstation. Dit beschermd gebouw huisvest eveneens een Eurostarterminal. En die Eurostar heeft een kleine geschiedenis in deze film die oorspronkelijk maar tien minuten zou duren. Het Londense reclamebureau Mother benaderde Meadows om een kortfilm te maken. Daarmee wilde het bureau de treinmaatschappij binnenhalen als klant. De deal ging de mist in en de vodjes papier verhuisden naar vaste scriptschrijver Paul Fraser. Dat weerhield Eurostar niet om toch zo'n 400.000 pond in ‘Somers Town' te pompen.

Gefilmd in zwart-wit is dit een pretentieloze ode aan de wonder years. De tijd waarin er van alles te ontdekken valt en er nog geen volwassen besognes zijn. Net zoals vriendschap die gewapend is tegen de boze wereld. Want ondanks de scheut feelgood die over ‘Somers Town' wordt gegoten, valt niet te ontkennen dat de twee jeugdige protagonisten al getekend zijn door een gemis aan genegenheid op het thuisfront. Hoe valt anders te verklaren dat Tom en Marek hele dagen op straat rondhangen?

Deze prent is trouwens een heuglijk weerzien met Thomas Turgoose. Deze kleine lummel die zich met zijn guitige kwajongenskop gerust kan meten met Ciske de Rat, liet het scherm al knetteren in ‘This Is England'. Volkomen naturel en piepjong slokte hij de hele camera op. Het leverde hem in 2006, volkomen terecht, een British Independent Film Award op. Hopelijk wordt deze kwebbelbek een beetje deftig begeleid: dan kan hij ongetwijfeld tot een hele grote uitgroeien.

Voor 71 minuten zalige en verwarmende cinema zit u bij ‘Somers Town' goed.