Waar is de tijd dat we ons met knikkende knieën op het veroveringspad waagden. Op jacht naar de sleutel die toegang verschafte tot het mooie bonkende hart van een nog mooier meisje. Met veel gestuntel en volle overgave leken we aanvankelijk op een derderangs cupido die zich de kaas van het brood liet eten door Wilhelm Tell... want die schoot wel raak. Met de jaren veranderde dat beeld...niet echt. Het geknoei bleef... de meisjes gingen. Maar die ene pijl die uiteindelijk wel doel trof was meteen een schot in de roos. Daten kan tegenwoordig met een muisklik. Dat spaart tijd en beperkt de inspanningen tot een minimum. Jammer, want zo gaat de ambachtelijke vorm van het versieren verloren.

Op het eiland Amatrello, gelegen voor de kust van Napels maken ze er wel nog werk van. Wanneer een meisje daar achttien wordt, mogen alle jongemannen hun kans wagen. Maar de eeuwenoude traditie bepaalt dat iedere potentiële aanbidder eerst de vader moet inpalmen met een speciaal geschenk. Want het is tenslotte papa die bepaalt wie de uitverkorene wordt. Visserszoon Marcello heeft lak aan dit gebruik. Tot Elena, dochter van de burgemeester, naar het eiland terugkeert en de jongeman een coup de foudre ervaart. Een geschikt geschenk vinden, blijkt een hele onderneming voor Marcello die met zowat alle eilandbewoners moet onderhandelen. Bovendien voelen heel wat mensen zich slachtoffer van deze traditie.

Regisseur Denis Rabaglia ziet ‘Marcello Marcello' als een tijdloos sprookje met oeroude wortels en een eigentijdse moraal. Want ondanks al die gesuikerde scènes en zonovergoten plaatjes in een la dolce vita-sfeer hangt er ook een minuscuul donker randje aan deze film. "Dit verhaal leert ons dat er ook in een pittoreske omgeving geheimen rond dwarrelen en dat de mens soms incapabel is om kleine, nietszeggende twisten te relativeren." Een interessante redenering waarvoor de Zwitser zich ongetwijfeld ook liet inspireren door het boek Marcello's Date van Mark David Hatwood.

Geef uw ogen de kost en leer van dit romantisch intermezzo....