Jim Jarmusch heeft geen behoefte om een specifiek publiek te bereiken. Hij wil gewoon verhalen vertellen op zijn manier, wars van de voorspelbaarheid en zonder allerlei kunstgrepen waarmee een regisseur het publiek voor zijn kar kan spannen. Dat zorgt ervoor dat deze pedante filmer geheel onafhankelijk zijn zin kan doen. Jarmusch blinkt vooral uit in karakterstudies uit de Verenigde Staten en bezorgt de kijker niet zelden een bevreemdende trip. Apart en uitdagend behoren gewoon tot de leefwereld van dit buitenbeentje.

"Geld heeft geen invloed op mijn scenario's. Ik laat het niet toe op de set," is een overduidelijke uitspraak van de filmmaker. Jarmusch deinst er ook niet voor terug om een bestaand genre op zijn kop te zetten. In ‘Dead Man' pakte hij de western aan en in ‘Ghost Dog: the Way of the Samurai' een onconventionele thriller. Zijn invloeden komen uit de hoek van Jean-Pierre Melville en Samuel Fuller. Voor zijn nieuwste film ‘The Limits of Control' hield Jarmusch Euro-crimefilms uit de jaren zeventig en tachtig in zijn achterhoofd en diende vooral het werk van de Italiaanse regisseur Francesco Rosi als model. Niet zozeer om ze te imiteren, maar om een eigen stijl te vinden.

Die stijl doet op het eerste gezicht een beetje denken aan de spaghettiwesterns van Sergio Leone. Een Einzelgänger is bezig met een klus die zich in de schemerzone van de misdaad bevindt. De personages van Jarmusch zijn steeds op reis en ook nu is dat niet anders. De job brengt een strak in het pak zittende Isaach de Bankolé op een excursie doorheen Spanje. Zijn motieven zijn niet echt duidelijk en maken deel uit van de cryptische omgeving die de regisseur met duivels genoegen schept. Voor de Bankolé is dit, na ‘Night on Earth, ‘Coffee and Cigarettes'  en ‘Ghost Dog' alweer de vierde samenwerking met de Amerikaan. Ook andere oude bekenden zoals Bill Murray, Tilda Swinton en John Hurt mogen hun ding doen.

Jarmusch bepaalt ook in grote mate de muziek die zijn films begeleidt. Voor ‘The limits of Control' deed hij  een gewaagde keuze die hem ook weer typeert. Sunn O))), vertegenwoordigers van de drone doom, mogen hun soundscapes laten botvieren op de achtergrond. Deze muziekstrekking binnen de metal combineert ambient , noise en zelfs klassieke invloeden tot één zonderlinge brij.

Onvoorspelbaarheid ligt in kleine dingen. Om het met de woorden van de cineast te zeggen" The beauty of life is in small details, not in big events."