Terry Gilliam bezit een onstuitbare fantasie. Eentje met een waanzinnige ondertoon. Het zou ons niet verbazen mocht hij thuis in een dwangbuis rondlopen. Waarschijnlijk iets wat hij meekreeg tijdens zijn apenjaren bij Monty Python. Van alle leden is Gilliam zonder twijfel degene met de sterkste verbeeldingskracht en ook de koppigste. Van hem is geweten dat hij een hekel heeft aan de maatpakken van Hollywood. Als beroepsdwarsligger toont hij hen de middenvinger. JK Rowling had hem graag in de regisseursstoel gehad voor de Harry Potter- films. Warner Bros opteerde echter voor een familievriendelijke aanpak. In het maandblad Total Film zet de Amerikaan de puntjes nog eens op de i: "It's a fucking factory, working on Harry Potter." Hij heeft duidelijk andere prioriteiten.

Bijna zeventig en nog altijd geen spatje veranderd. Of het nu gaat om de drugsorgie in ‘Fear and Loathing in Las Vegas', de avonturen van Baron Münchhausen of zijn meesterwerk ‘Brazil', in de films van Gilliam resideren barokke figuren en is de sfeer mesjogge. Alle facetten: het camerawerk, de kostuums, locaties en cast benaderen het knotsgekke. In het magische ‘The Imaginarium of Doctor Parnassus' mag de cineast weer god van zijn eigen belevingswereld spelen.

Parnassus (Christopher Plummer) is een onsterfelijke tovenaar die met een buitengewone theatergroep rondtoert. De dokter geeft de mogelijkheid aan nieuwsgierigen om te leven in geluk of depressie. Via een magische spiegel kan dit heerschap de wildste fantasieën tot leven wekken. Maar deze gave heeft ook een prijs. Parnassus gooide het lang geleden op een akkoordje met de duivel, Mr. Nick (Tom Waits), om zijn onsterfelijkheid in te ruilen voor iets anders....namelijk jeugd. Maar satan laat niet met zich sollen.

Hoe indrukwekkend ook, er zal altijd een donkere schaduw hangen over ‘The Imaginarium Of Doctor Parnassus'. Nog voor de opnames ten einde waren, stierf hoofdrolspeler Heath Ledger. Een zware klap voor de regisseur. Gilliam kende al meer tegenslagen met als triest hoogtepunt zijn film over Don Quixote. Wat begon als een veelbelovende avonturenfilm eindigde als een regelrechte ramp. Een droom die uiteenspatte en eindigde in de ontluisterende documentaire ‘Lost in La Mancha'. Uiteindelijk werd er een draai gegeven aan het verhaal van Parnassus. Johnny Depp, Colin Farrell en Jude Law namen de rol van de betreurde acteur over. De drie stonden hun loon ook nog eens af aan de dochter van Ledger. Zijn personage wordt door de magische spiegel in verschillende gedaantes gesplit. Ondanks al de kommer en kwel werd de film op het festival van Cannes in 2009 op een minutenlange staande ovatie getrakteerd.

We geloven in Terry Gilliam...er moesten er meer met zijn attitude en koppigheid rondlopen op deze aardkloot.