In werkelijkheid bestaat Beto ook, aldus regisseur Enrique Rivero, die een man kent die - net als de film-Beto - zijn hele leven voor een Mexicaanse familie werkt en wiens leven overeenkomsten kent met zijn gefictionaliseerde zelf. Rivero baseerde zijn debuutfilm op recente trips naar Mexico-Stad, de stad waar hij oorspronkelijk vandaan komt, nadat hij ontdekte dat in een wereldstad wonen iets totaal anders is dan er op bezoek komen. Door van een afstand naar Mexico-Stad te kijken, deed hij nieuwe ervaringen op en kregen volgens eigen zeggen gevoelens en zelfs kleuren een andere betekenis.

Voor de regisseur staat in de film de relatie tussen Beto (Nolberto Coria) en Señora (Tesalia Huerta) centraal. Ze komen uit totaal verschillende sociale klassen, maar omdat ze al zoveel jaar met elkaar omgaan, is er een wederzijds respect en aanhankelijkheid gegroeid, zonder dat zij daarbij de vastgestelde grenzen tussen werkgever en werknemer overschrijden.

Met 'Parque via' maakte Rivero een bijzonder debuut, aangezien zijn leven en carrière zich aanvankelijk in een totaal andere richting ontwikkelde, totdat hij - toen hij bij Citibank in de Verenigde Staten werkte - besloot om zich op film te storten. Een gedurfde keuze, maar zo zou hij er meer maken: voor zijn eersteling besloot hij alleen met niet-professionele acteurs te werken. Daarnaast heeft hij ervoor gekozen om de camera vooral te laten registreren, als een toeschouwer en de verstandhouding tussen Beto, Lupe (Nancy Orozco) en Señora niet te beoordelen of te veroordelen. De film belicht zo de eenzaamheid en het zelfgekozen isolement van Beto en hoe hij omgaat met veranderingen.

Deze arthouse lieveling werd met karrenvrachten aan prijzen overladen op internationale filmfestivals. Een kleine greep: "beste Latijns-Amerikaanse film" op het Internationaal Filmfestival van Mexico, de "Gouden Luipaard" op het Filmfestival van Locarno, de "Gouden Kraai" op het Filmfestival van Kerala (India). Ook Rivero werd een aantal keren bekroond voor zijn regie, ondermeer in Göteborg en Havana. Dat de film op verschillende continenten in de smaak valt, zegt wel iets over de universele aantrekkingskracht van de thema's.