De 17e eeuwse standen- of klassenmaatschappij wordt in het verhaal meermalen aan de kaak gesteld. Dit begint al helemaal in de eerste scènes van de film waar Kamui als kleine jongen het gezag van hogere rangen ondermijnt terwijl hij een meisje probeert te verdedigen die met moeite enkele rijstkorrels van de grond heeft geraapt. Het besef dat zijn soort mensen zich bij voorbaat moet schikken in een ondergeschikte positie brengt bij Kamui een enorme woede naar boven. Als Ninja kan hij al deze frustratie gebruiken in zijn gedisciplineerde trainingen en spectaculaire vechterskwaliteiten. Omdat hij de scholing als Ninja in feite gebruikte om een vrijer man te kunnen worden, maar gedurende zijn trainingen merkt dat het leven als Ninja net zo goed een leven in gevangenschap betekent - keert hij zich af van de Ninja-leer en ontsnapt hij aan zijn meester en zijn clan.

Een Ninja is in feite net als een maffioso getekend voor het leven - eruit stappen gaat meestal gepaard met sterven; in elk ander geval is de afvallige gedoemd tot een leven op de vlucht. Zo ook Kamui, die tijdens zijn vlucht voortdurend gevechten aan moet gaan met Ninja's die hem op de hielen zitten. Op deze manier kan regisseur Yoichi Sai ons keer op keer verbluffen met de meest fantastische vechtscènes waarin hij werkelijk alles uit de kast trekt. Vanaf de eerste minuten gooit Sai alles erin - vechtmoves in slow motion, idiote special effects in combinatie met delen in animatie en dit alles overgoten met een sausje van bloed, spectaculaire wapens en een diepe alwetende vertelstem van Tsutomu Yamazaki, die alles nog meer extra schwung geeft. In deze beginsequentie worden ook de speciale vaardigheden van Kamui geïntroduceerd, zoals de ‘Izuna drop' en de ‘mirage mist kill'; waarmee hij iedere tegenstander verbijsterd naar gene zijde stuurt.

Deze complete film heeft van alles genoeg en van niets te veel. Wie aanvankelijk vreest voor een té over the top gebruik van special effects wordt naarmate de film vordert gerustgesteld: het middenstuk is veel bescheidener van aard en toont dat ook humor en drama niet te hoog gegrepen zijn voor regisseur Sai en de acteurs. Vooral Kaoru Kobayashi als visser Hanbei en diens vrouw (en tevens ex-Ninja) Sugaru (Koyuki) stelen de show op acteergebied en geven de film de geloofwaardigheid en emotie mee die het nodig heeft. Het einde neemt dan weer apocalyptische vormen aan, maar houdt de aandacht vast omdat je als kijker inmiddels zo begaan bent met alle personages dat de geloofwaardigheid niet meer verdwijnt. Bovendien is de kijkervaring gewoonweg adembenemend, vooral door de setting en spanning.

Het verhaal van Kamui is gebaseerd op het manga-verhaal ‘Kamui Gaiden' van Sanpei Shirato en ook al eens als anime op televisie uitgezonden in Japan. Door de nieuwe verfilming kan iedereen deze fantastische wereld opnieuw (of voor het eerst) bekijken en dat zou iedereen dan ook moeten doen.