Hoe frustrerend is het als je voor iemand anders wordt aangezien en niemand gelooft dat jij die persoon niet bent? Zelfs als je gemarteld wordt, bijna levend begraven bent, en er een heel team van mensen achter je aan zit die zelfs zover gaan dat ze je beschuldigen van moord om je maar te pakken te krijgen, kun je niet uitleggen dat jij niet degene bent die ze zoeken. Het lijkt een vreselijke nachtmerrie en Val Kilmer speelt in ‘Fake Identity' iemand die dit allemaal overkomt. ‘Fake Identity' is frustrerend, ingewikkeld maar toch ook best wel spannend.

Nicholas (Val Kilmer) is een Amerikaanse dokter die in Tsjetjenië een vrouw helpt bij haar bevalling. Onderweg in een café wordt hij ineens gezoend door een wildvreemde vrouw die hem vraagt het spelletje mee te spelen. Op dat moment begint zijn nachtmerrie. Hij wordt aangehouden en ze verdenken hem ervan John Carter, een Amerikaanse spion, te zijn. Hij blijkt door iedereen achtervolgd te worden en loopt steeds weer vast in zijn pogingen om te ontsnappen. Terwijl hij niemand meer lijkt te kunnen vertrouwen, verliest hij zijn hart aan de mooie Russische Katrine, maar de vraag is in hoeverre hij haar wel kan vertrouwen. En wie is in werkelijkheid deze John Carter?

Het verhaal begint spannend en geloofwaardig, maar naarmate het verhaal vordert, wordt het ingewikkelder. Er zijn verschillende groepen die allemaal andere belangen hebben om Nicholas te laten leven, of hem juist dood te willen. Mensen van de ene groep infiltreren weer in de andere groep en zo wordt het voor de kijker één grote chaos wie nou welke bedoelingen heeft. Eigenlijk is het voor de kijker net zo frustrerend en chaotisch als het voor Nicholas moet zijn. Wie is te vertrouwen? Waar moet hij heen vluchten? Halverwege de film maakt de spanning plaats voor chaos. Het is bijna niet meer te volgen wie nou voor wie werkt, zeker na de inbraak van Nicholas in het huis van de grote maffiabaas. Deze steeds ingewikkelder wordende structuur maakt het haast onmogelijk om mee te gaan in de spanning van de vele ontsnappingsmogelijkheden omdat je je blijft afvragen hoe het nou precies zit.

Ook de opbloeiende liefde tussen Katrina en Nicholas is weinig geloofwaardig. Ze zoenen elkaar bij hun eerste ontmoeting en direct na hun tweede ontmoeting besluit Katrina haar leven voor hem te wagen. Nergens spat er een vonkje over of lijken de twee echt verliefd te worden. De kant van de opbloeiende liefde laten de regisseurs te veel links liggen, dat past ook niet in het genre van deze film, maar dat is wel de reden waardoor je tot het einde blijft twijfelen wie er wel of niet te vertrouwen is.

‘Fake Identity' is een aardig filmpje als je de hele ingewikkelde structuur van de Russische maffia opzij kunt zetten. Je moet niet alles willen begrijpen, maar gewoon meeleven met Nicholas en zijn frustratie en wanhoop proberen te begrijpen. Als je dat kunt, zijn de ontsnappingsscènes nog spannend te noemen, en zul je ook kunnen genieten van deze rol van Val Kilmer. Maar frustrerend blijft het toch wel een beetje.