Voorafgaand aan het draaien van 'C'est déjà l'été' woonde Martijn Smits een aantal maanden in Seraing, waar de film zich afspeelt. Sowieso moedig van een jonge regisseur om zich te wagen aan de beladen Waalse misère, die door Jean-Pierre en Luc Dardenne al zo treffend in beeld werd gebracht. En dan ook nog in hun eigen stad. Het ontbreekt Smits - winnaar van de publieksprijs in Bilbao met zijn afstudeerfilm 'Otzenrath' uit 2006 - nog aan een onvergetelijke hoofdpersoon als Rosetta uit de gelijknamige film van de gebroeders Dardenne, maar hij heeft met 'C'est déjà l'été' een geslaagd rauw-realistisch en documentair portret van een achterstandsgezin gemaakt, waarin sympathie voor de betrokkenen overheerst en de ellende er tegelijkertijd goed ingewreven wordt: de misaventuren van de tieners Marie (Julie Anson) en Benjamin (Benjamin Willem) Bournonville vestigen zich in het gestel als vocht tijdens een kampeervakantie.

Vader Jean (Patrick Descamps) - een werkloze vijftiger met een apathie die je alleen in het echte leven tegenkomt - lijkt zich aan zijn verantwoordelijkheid te onttrekken uit pure wanhoop en onkunde; Benjamin houdt zichzelf in leven met oppasgeld van zijn zus - een tienermoeder - en spijbelt om die reden ook regelmatig; Marie maakt van de vrijheid thuis gebruik om er op los te leven - ook al niet uit luxe. Het is echter Benjamin die het meest ontroert, omdat hij zich nog over de baby van Marie ontfermt, terwijl hij uit verveling plukken haar bij zichzelf afknipt; indruk maakt ook een vertraagd beeld van Marie achterop een brommer met het kind in haar armen. De amateurs Anson en Willem lijken uitstekend gecoacht door Smits en zetten een prima prestatie neer; niettemin maakt professional Descamps ('Versailles') als Jean de meeste indruk, in een film zonder ontknoping maar met een passend slot, bestaande uit een serie portretshots van doorsnee families in Seraing, met als laatste dat van Jean Bournonville.