‘Winterschläfer' is een pakkende film over vijf verschillende personen wiens levens, soms zonder dat zij het in de gaten hebben, met elkaar verbonden raken door een ongeluk. Rene (Ulrich Matthes), medewerker van de plaatselijke bioscoop, steelt een auto en raakt daarmee betrokken bij een auto-ongeluk. De andere betrokkene, Theo (Josef Bierbichler), is een boer die zijn paard naar de dierenarts aan het brengen is. Zijn dochtertje is ongemerkt bij het paard in de trailer gekropen en raakt door het ongeluk in kritieke toestand. De gestolen auto blijkt van Marco te zijn, de partner van vertaalster Rebecca. Marco is skileraar en erg bezittelijk richting Rebecca (Floriane Daniel), en dat terwijl hij er zelf ook meerdere affaires op nahoudt. Rebecca woont in het huis van Laura (Marie-Lou Sellem). Laura is verpleegster in het ziekenhuis en krijgt de verantwoordelijkheid van de verpleging van de gewonden van het ongeluk op zich.

Bovenstaand scenario klinkt vrij ingewikkeld, maar tijdens het kijken is het verhaal niet moeilijk te volgen. Het verhaal is zelfs vrij vlak en weet nergens een emotionele snaar te raken. Waar ‘Winterschläfer' het van moet hebben zijn de visuele aspecten. Er wordt gespeeld met je interpretatie door ieder personage een eigen ‘kleur' mee te geven aansluit bij hun persoonlijkheid. Zo draagt de vurige Rebecca steeds rode, de wat meer gelijkmatige en vredige Laura groene en de egocentrische en expressieve Marco blauwe kleren. Regisseur Tom Tykwer leverde later met ‘Lola Rennt' en ‘Perfume: The Story of a Murderer' twee parels van films af, waarin ook het verhaal beter tot zijn recht kwam. Met ‘Winterschläfer' vertelt hij echter zeer koeltjes en weinig indrukwekkend een verhaal waarin toch heftige thema's als ongelukken, de dood, liefde en verraad voorkomen.

Toch is ‘Winterschläfer' zeker een interessante film die je aandacht vast zal houden. Want hoewel de verhaallijnen aan het einde wel erg makkelijk enkel onder de noemer ‘toeval' bij elkaar komen, blijft de film boeien. Visueel prikkelt de film je zintuigen, de camera lijkt geen moment stil te staan en komt vanuit veel verrassende hoeken opduiken. Daarnaast is het kleurgebruik overweldigend en de beelden knallen van het scherm af. Deze aspecten, samen met de meeslepende muziek, weten een dromerige sfeer te creëren, waardoor de film ondanks het vlakke verhaal toch zeker boeiend is om te kijken.