Het coming-of-age verhaal van Bouli Lanners , 'Les géants', is bij vlagen onwaarschijnlijk mooi in beeld en geluid, die vooral door zijn eigen stem meer wordt dan de som der delen. Het verhaal biedt veel mogelijkheden: drie tieners die door hun ouders min of meer in de steek zijn gelaten verblijven een zomer in Wallonië en Luxemburg. Lanners, tevens scenarist, weet de drie elk hun eigen verfijnde karakter mee te geven, en zo de personages af te steken door de stereotypen waarmee ze zich omringd zien.

Het is deels de film van cinematograaf Jean-Paul de Zaetijd, die eerder met Lanners samenwerkte aan de films ‘Eldorado’ en ‘Ultranova’. Hij weet de grassen en bossen van Wallonië en Luxemburg prachtig in beeld te brengen, al is zijn camerawerk af en toe te statisch. De beelden zijn vaak mooi, maar de camera beweegt in het begin te weinig, wat een afstand creëert die niet wenselijk is. De beelden zijn zo net schilderijen; niet voor niets was Lanners voor hij als acteur/regisseur/schrijver doorbrak een schilder in België.

Wanneer de drugsdealer Boeuf zijn intrede doet in 'Les géants', verwacht je een verandering, een plotwending, maar Lanners laat zijn film als traag water stromen; geen enkele stroomversnelling dient zich onverwachts aan, en de nadruk blijft de gehele film gericht op de visuele pracht, gepaard met prachtige muziek van The Bony King of Nowhere; een verborgen pareltje. Wat blijft hangen is de herinnering aan golvend gras onder poëtische gitaartonen. Dialogen zijn er weinig, en verduidelijken nauwelijks iets. Acteerprestaties zijn oprecht en realistisch, waardoor er van acteren haast geen sprake lijkt. De plot loopt traag, zoals de hele film traag lijkt. Maar bovenal is de stempel van regisseur Bouli Lanners alom vertegenwoordigd; uit elke seconde film spreekt zijn schildersziel. Een blijk van de pracht van de Belgische cinema, en het feit dat we van onze zuiderburen op het gebied van film nog heel veel kunnen leren.