In de meer dan onderhoudende film ’17 filles’ staat een gegeven centraal dat zo absurd is dat het alleen maar waargebeurd kan zijn. De film begint ook met de vermelding dat het hier om echte feiten gaat, om de bizarre plot te laten volgen. Een groep meisjes in het Franse Lorient besluit om samen zwanger te worden om zo deel te worden van elkaars leven en op hun beurt de wereld te verbeteren.

Vol ideologieën over een betere toekomst razen de tienerhormonen van deze jonge Franse zuchtmeisjes voort en voelen ze zich onbegrepen door de buitenwereld, vertolkt door hun ouders.

Delphine en Muriel Coulin – die beiden zowel de regie als het scenario voor hun rekening hebben genomen – hebben ervoor gekozen zich op een klein groepje meisjes van de zeventien te concentreren, en dat pakt goed uit. Zo maken we kennis met Camille (Louise Grinberg), die als eerste meisje (ongewenst) zwanger wordt, en al snel besluit het kind te houden. Na een kort gesprek met haar intieme vriendinnengroep weet ieder wat te doen: een jongen mee naar bed krijgen op het aanstaande feestje op het strand om zo samen zwanger te worden.

De film vat het leven van de meisjes goed samen. Temidden van een plaag lieveheersbeestjes hebben ze vooral plezier op school en op het strand, maar haast na elke zucht van geluk volgt een beeld van een van de desbetreffende 17, die alleen op hun kamer zit met hun dikke buik, met een gezicht dat ‘wat nu?’ uitstraalt. De reacties van de ouders worden ook getoond, en door zelf niet te oordelen, maken Delphine en Muriel Coulin hun film voor iedereen prettig om te zien.

Een echte klassieker zal ’17 filles’ niet worden; daarvoor mist de film net te weinig kracht en zit er te weinig eigenzinnigheid in de regie, maar door het uitzonderlijke onderwerp zal de film genoeg aandacht krijgen.