De legende van Robin Hood is erg populair en vaak verfilmd, niet gek dus dat er ook een Disney-versie van bestaat. Daarin echter geen menselijke personages, maar dieren die de hoofdrollen voor hun rekening nemen. De sluwe Robin Hood is uiteraard een vos geworden. Koning Richard en Prins John zijn natuurlijk leeuwen en de sneaky, slechte, slijmerige Sir Hiss - die de prins bijstaat met zijn slechte ideeen – wordt geportretteerd als ssslang.

De openingsscène is memorabel en bevat een van de meest geroemde en bekende nummers ooit door Disney uitgebracht. Een minstreel (de haan Alan-A-Dale) bezingt en introduceert ons in het (meezing)nummer ‘Not in Nottingham’ het verhaal van Robin Hood, een held die stal van de rijken en gaf aan de armen. Dit liedje zet meteen de toon voor de gehele film. Ook het liefdesliedje ‘Love’ dat Marian zingt is betoverend, deze werd zelfs in 1974 genomineerd voor een Oscar.

Hoewel de personages eigenlijk niets meer dan ‘flat characters’ en stereotypes zijn – prins John is oer- en oerdom, maar heeft een ondeugdzame tweede laag; Robin Hood is immer de heldhaftige, amiabele goedzak – zijn ze wel geloofwaardig (en grappig). Vooral de kleine fans zullen gaan houden van de lieve, schattige, jonge konijntjes Skippy en Toby, die erg opkijken tegen hun grote held en vriend Robin. Robin is nooit te beroerd om met ze te spelen en hun familie te helpen. Zijn liefdadigheid blijft niet onopgemerkt en dringt zelfs door tot binnen de kasteelmuren. Prins John veracht de sluwe vos, terwijl zijn nichtje Marian (trouwens ook een vos) heimelijk verliefd is op haar jeugdliefde.

Verder zijn er ook nog de beruchte Sheriff van Nottingham, een potige beer (qua uiterlijk lijkt hij enigszins op Baloo uit ‘Jungle Book’) die bijgestaan wordt door de twee domme aasgieren Trigger en Nutsy. Beiden niet heel eng, maar gevaarlijk des te meer. De tegenhanger van Nottingham is Little John, ook een beer, maar dan een pappige goedzak die Robin helpt bij al zijn streken. De meeste humor is echter te vinden in de conversaties tussen prins John en Sir Hiss, droogheid die vooral de oudere kijkers zal aanspreken.

De animaties komen wat gedateerd over, maar aan de andere kant voegt het toe aan het Middeleeuwse verhaal: het komt immers enigszins overeen met de Middeleeuwse/pre-Raphaelitische schilderkunst en past dus eigenlijk mooi in het plaatje. Het verhaal zelf is tijdloos, evenals de humor die erin verwerkt zit – wat bij enkele hedendaagse Disneyfilms niet het geval is. Daarbij is de film doorspekt met prachtige muziek, wat we als kijkers intussen gewend zijn van Disney. ‘Robin Hood’ is zeker een film om met de kleintjes te kijken, maar de oudere generaties zullen het ook kunnen blijven waarderen. Een klassieker met recht.